Copy
View this email in your browser
COLUMN VLUCHTZINNIG

van Melissa Franck

CORONAPIJN

Ik hoefde maar mijn Facebook te openen en daar waren er weer een paar. Collega’s die vertrekken. VVR. Ach nee hè, niet zij! Met haar heb ik nog gevlogen, zo leuk gehad! 
 

De berichten die collega’s posten zijn prachtig, soms schieten tranen in mijn ogen, zo kwetsbaar en openhartig delen zij hun redenen om voor deze regeling te kiezen. 

Genieten van je pensioen, je hart volgen, die droom najagen of kiezen voor een andere weg, meer met je voeten op de grond en kiezen voor meer rust in je gezin.   

Maar ik ben ook teleurgesteld, want zonder de Wim’s, Janny’s, Bonny’s en Fred’s zal de KLM anders zijn.  

Als ik een slechte dag had, dacht ik: What the f****, ik druk gewoon ook op die knop! Echt vrolijk word ik namelijk niet van die wispelturige Corona bitch.  

Mijn routeleven is tegenwoordig beperkt tot de ongeveer 20 vierkante meter die mijn hotelkamer meet, waar enorme bedden ongeveer de helft van de kamer in beslag nemen. Net niet groot genoeg om een fitness- of yogalesje te doen. Tijdens een zonnegroet raak ik met mijn neus de koelkast en bij de heup-openers raken mijn botten de zijkant van het bed.  

Een klopje op de deur, Jammie! Daar is roomservice! Zorgvuldig verpakt in papieren zakken, met bamboebestek voor het lekkere mondgevoel. Lekker chicken biryani knoeien op je bed. 

'Soms schieten tranen in mijn ogen: zo kwetsbaar en openhartig als collega's hun redenen om voor de VVR te kiezen delen'

Vreemd genoeg had ik gedacht dat ik, nu we beperkt vliegen, de bestemmingen het meeste zou missen, maar naarmate de tijd verstrijkt merk ik dat het gemis aan menselijk contact mij het meeste doet. Het praatje met de passagiers aan boord, de ellenlange ontbijttafelgesprekken met je collega’s terwijl je je 100e cappuccino drinkt of diepzinnige- of flauwekulgesprekken bij het zwembad. 

In plaats daarvan lopen we als operatieassistenten over het vliegveld, murmelen we wat vanachter ons mondkapje naar elkaar om daarna in eenzame opsluiting te gaan. Gelukkig duurt die maar 24 of 48 uur, dus dat overleef ik wel. Maar leuk is anders en ik besef dat er veel banen op dit moment niet echt leuk zijn. 

Ook kan ik er - zelfs na al die maanden - nog steeds niet aan wennen om elkaar geen hand te geven bij de briefing en een beetje flauwtjes naar elkaar zwaaien bij het afmelden.  

Maar toch, als ik mag blijven blijf ik, want ik heb hoop dat het goed komt in welke vorm dan ook, bovendien heb ik geen plan B. 

Stiekem ben ik een beetje jaloers op collega’s die dat wel hebben, die hun passie hebben gevonden en er gewoon voor gaan. Ik lees verhalen over coaching, zorgtrajecten, koken, vertrek van collega’s naar het buitenland. Voor degenen die het gaan doen, petje af, dat zijn dappere besluiten. 

Hoe verschillend de verhalen ook zijn, een ding hebben ze gemeen; ik proef uit al die verhalen het innerlijke gevecht, zal ik stoppen of niet; wat ga ik missen en wat brengt het mij? Daarbij is er steeds dankbaarheid over wat ze allemaal mee hebben mogen maken, de bijzondere ontmoetingen, fantastische reizen, gekke gewoontes van andere culturen, shoppen in New York om maar een paar dingen te noemen.  

Vanuit mijn hart wens ik jullie zoveel succes, gezondheid en geluk toe. En weet dat jullie gemist zullen worden.  <<<<

VNC WEBSITE
Facebook
Twitter
Website
Email
Instagram
Copyright © 2020 VNC, Alle rechten voorbehouden
You are receiving this email because you are a VNC member


VNC
Stationsplein 406
Schiphol-Oost, Nh 1117 CL
Netherlands

Our mailing address is:
secretariaat@vnconline.nl

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.