Copy
View this email in your browser

ACHTERGROND

Column VLUCHTZINNIG
Melissa Franck

Het is alsof ik in een droom leef, morgen sta ik op en bestaat het coronavirus gewoon niet. Dan word ik wakker en vlieg ik volgens mijn schema. Kan ik volgende week gewoon naar het Amerikaanse consulaat om mijn visum te verlengen? Maken we plannen voor mijn aankomende winterverlof. 

Maar helaas is het geen droom. Ik denk dat niemand ooit zoiets heeft meegemaakt, een oorlog tegen het onbekende. Anders dan 9/11, een gebeurtenis met een begin en een eind en met een duidelijke oorzaak en gevolg, vechten we nu tegen een onzichtbare vijand. 

Dat  besef is voor iedereen weer anders, waar de één angstvallig thuis blijft, gaat de ander naar lockdown party’s met de gedachte; het zal wel los lopen, het is maar een griepje. Mijn dochter appte: Raad eens wie er twee weken vakantie heeft? Dat het geen vakantie is, maar een noodsituatie, gaat er maar moeilijk in. Een vriendin huppelt elke dag door de natuur, blij dat ze even geen les hoeft te geven. 

Toch begint men langzaam maar maar zeker te beseffen dat de extreme maatregelen die de regering neemt, niet voor niets zijn. Zo ook bij mij. 

Waar ik eerst dacht: ik kijk uit, houd mij aan het wassen van handen, ben voorzichtig maar laat me niet gek maken, voel ik nou toch iets van lichte paniek opkomen.  

Volgens schatting zal ongeveer 50 procent van de Nederlanders het virus de komende jaren krijgen. Misschien is het naïef, maar ik ben niet zo bang voor het virus, wat misschien ten onrechte is, want op het moment dat ik ziek word of het dichterbij komt, zal ik het vast anders beleven. Bovendien moeten we het virus niet onderschatten volgens de artsen, er overlijden ook jonge gezonde mensen aan.

'Waar ik van de week een traantje wegpinkte door de maatregelen die afgekondigd werden, heb ik nu, terwijl ik dit schrijf, een brok in mijn keel van trots. Ik prijs me gelukkig met jullie als collega’s'

Het is geen kwestie of je het krijgt volgens de experts, maar wanneer. Flatten de curve, wordt er in de media geroepen. Ik volg braaf de richtlijnen van het RIVM en ik kan alleen maar hopen dat de offers die wij met zijn allen brengen, het gewenste resultaat zullen hebben. 

Maar ik ben ook bezorgd, hoe nu verder met de KLM? Elke dag is er wel een nieuwe klap te verwerken, eerst stopten de vluchten naar Italië, later de VS, de ABC eilanden en inmiddels komen er elke dag nieuwe landen bij. Gaan we dit overleven? denk ik tijdens een somber moment, om even later mezelf weer met vertrouwen toe te spreken. Natuurlijk gaan we dit overleven! Het is een klap voor de hele luchtvaart en het heeft weinig met concurrentie te maken. Uiteindelijk zullen de vliegtuigen weer de lucht in gaan, houd ik mezelf voor.  

Zoals Pieter Elbers al zei: de crisis is ongekend, maar de kracht en de weerbaarheid van de KLM is ook ongekend. 

De lockdown van landen heeft ook positieve gevolgen, zo is het water in Venetië al jaren niet zo schoon geweest en kunnen in China de mensen in grote steden weer blauwe lucht zien. Een feit is dat minder vliegverkeer daar ook aan meewerkt. 

Mijn dochter zei: ‘Eigenlijk is het raar mam, mensen worden ziek van de vieze lucht en vervuild  water en daar wordt niet zoveel aangedaan, en nu mensen ziek worden van een virus, komt de hele wereld in actie.’ 

Voor velen is dit een tijd van bezinning, terug naar de basis en elkaar.  

Het virus vraagt zorg voor elkaar en onszelf even iets te ontzeggen om voor de zwakkeren zorg te dragen, las ik ergens. Vandaag ben ik de sterke, maar dat kan morgen zomaar anders zijn. 

De lege dagen op de kalender dwingen ons om na te denken over ons leven. 

Thuis te zijn en weer te voelen hoe het is om met elkaar te zijn of juist de ander te missen. Beseffen dat wij elkaar nodig hebben om voor elkaar te zorgen en dingen te delen. Op Facebook zie je dat duidelijk terug: collega’s die elkaar helpen met de kinderopvang,  elkaar een hart onder de riem steken, geld inzamelen voor een bloemetje voor crew control en elkaar op de hoogte houden van de nieuwste ontwikkelingen. Bovendien stond er een prachtig artikel in de Telegraaf over het blauwe gevoel. 

Waar ik van de week een traantje wegpinkte door de maatregelen die afgekondigd werden, heb ik nu, terwijl ik dit schrijf, een brok in mijn keel van trots. Ik prijs me gelukkig met jullie als collega’s. <<<<

VNC WEBSITE
Facebook
Twitter
Website
Email
Instagram
Copyright © 2020 VNC, Alle rechten voorbehouden
You are receiving this email because you are a VNC member


VNC
Stationsplein 406
Schiphol-Oost, Nh 1117 CL
Netherlands

Our mailing address is:
secretariaat@vnconline.nl

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.