Copy
11 juli 2017 | Editie 40 | Object


“Women who love themselves are threatening;
but men who love real women, more so.” 


-Naomi Wolf

"Ik heb er geen zin in dus kap dan ook!" Ik heb hier echt geen zin in. Terwijl hij me langzaam inhaalt zegt ‘ie: “Ziet er mooi uit hoor”, ik zucht en reageer niet. Ik heb gezegd er geen zin in te hebben, dus ik vind dat ik best mag laten weten dat ik dit irritant vind. Hij fietst me voorbij, draait z’n hoofd om en spuugt naar achter. Spetters overal in m’n gezicht. Maar waarom? Net thuis, heb ik lang gedoucht en zes keer m’n mond gespoeld en nu ben ik boos. 
Football in je string?!  In Los Angeles is er een Temptation Football team voor vrouwen. En dat is précies wat je denkt dat het is. Temptation Island, maar dan in een Football team. Topsport? Of een en al lustobject?
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van onze TittyMag, Fotograaf Lotte Dale. Deze week het thema: Object.
 
Woman. 
Een object, een ding, een iets. Een object is je computer, dat lege kopje koffie of dat ene kunstwerk in het park. Levenloze dingen, die eigendom van iets of iemand zijn, maar je elke dag in je leven nodig hebt. Je kijkt ernaar, je ruikt eraan of je voelt het met je handen. Het geeft geen reactie terug, maar roept wel reactie op. Het object is ondergeschikt aan diegene, die het gebruikt. Het praat niet, het ademt niet. Het is er vooral om gebruikt te worden of iets mee te doen.  

Dit zijn definities van een object, maar ook definities van de vrouw op verschillende plekken in de wereld. Plekken waar de vrouw nog als object wordt gezien. De vrouw waarvan men geen reactie of mening verwacht. En die wordt gezien als een gebruiksvoorwerp, een anoniem ding. 

Alleen hoezo worden vrouwen eigenlijk nog steeds gezien als een object? Iets wat je mag aanraken, mag betasten of mag claimen? Wij zijn toch niet levenloos? Wij halen toch adem? En we zijn toch al helemaal geen eigendom van anderen? Wat moet er veranderen om dit idee te veranderen? Wanneer worden vrouwen niet meer gezien als object, maar bekeken met respect? En hoezo ligt die vraag bij ons om te beantwoorden? En niet bij diegenen, die ons als objecten zien? Wij zijn toch niet anoniem? En al helmaal geen dingen. Maar toch zijn we nodig in ieder moment en iedere dag in ieder leven. We zijn geen objecten, maar subjecten. Dat je dat even weet.
    FOOTBALL IN JE STRING?

Tieten die op en neer bouncen. Stringetjes die alle kanten opvliegen. En twee viezige presentatoren die daar uitvoerig verslag van doen. In Los Angeles is er een Temptation Football team. Dat is précies wat je denkt dat het is. Temptation Island, maar dan in een Football team. Ja, dat bestaat. En het is nog topsport ook. 

Dan heb ik het nog niet eens over de kijkcijfers. Het is een heuse hit te noemen. Mensen kijken blijkbaar graag naar strings in combinatie met 'football'. Maar is dit hele fenomeen niet een kleeeeein beetje vreemd? Ik vind van wel.


 

VROUW ZIJN IS JE HANDELSMERK

 
Waarom is dit er, zal je in eerste instantie misschien denken. Nou, bij Temptation Football worden schaarsgeklede vrouwen ‘gebruikt’ om American Football bij vrouwen populair te maken. Ironisch wel. Want hiervoor wordt dus American Football gebruikt waar het psychologisch, fysiek, mentaal en sociaal kwetsen van een vrouw het handelsmerk is. Het spelletje gaat namelijk zo: in het begin wordt uitgebreid besproken welke dames veelbelovend zijn. Deze vrouwen zie je dan in hun sexy pakje stretch poses aannemen. Hop, gelijk tieten op je beeldscherm. En veel verwarring bij de kijker.


WAAR KIJK JE NAAR?

Daarna schakelen ze over naar een superknappe reporter. Want lelijk is stom. En niet de realiteit. De coach, zonder ervaring, zie je soms ook nog even in beeld. Hij geeft de dames een inspirerende toespraak: “Geloof in jezelf!” “Alles kan zolang je maar wilt!” en “Doe je best tijgers.” Verder kan hij waarschijnlijk vrij weinig. Maar leuk je best gedaan pik. Voordat de wedstrijd begint komen er nog wat bange gezichten in beeld. En dan, de spanning stijgt… Begint het spel en wordt iedereen keihard aangepakt. De popjes deinsen nergens voor terug. Ze lopen rond als een stel leeuwinnen op zoek naar een prooi. Op en top sensatie.


 

 IS DIT WEL EEN SPORT
 
Maar kunnen we een topsport eigenlijk wel een sport noemen, als het alleen maar leuk is om naar te kijken? En al helemaal op deze uitbuitende manier? Kapitalisme heeft bewezen dat vrouwen veel kunnen bepalen. Ze zijn niet alleen maar borsten, benen en billen. Nee, ze zijn ook de belangrijkste consumenten van Amerika. Zij besluiten welke auto er wordt aangeschaft, waar de vakantie naartoe gaat en wat er ’s avonds op tafel staat. Maar bepalen naar welke sport mannen kijken? Ik betwijfel het. En dat terwijl Amerika normaal best scherp is als het gaat om dit soort kwesties.


FOX-VROUWEN

Een voorbeeld hiervan is toen de Fox-vrouwen massaal hun bazen begonnen aan te klagen. Omdat zij seksistische opmerkingen maakteSponsoren wilden niet meer geassocieerd worden met de show. Gevolg daarvan? Roger Ailes oprichter van FOX moest oprotten. En daarna mocht Bill O’Reilly, één van de bekendste presentatoren van de Amerikaanse televisie, van de buis af. Reden? Seksuele intimidatie. Fucker. Maar goed, wel terecht. Dan rest de vraag wel: hoezo is Temptation Football dan wel maatschappelijk verantwoord? Wie heeft dit bedacht? En wie keurt dit goed? Zoveel vragen, zo weinig tijd…


KEIHARDE TERROR MET EXTREEM VEEL SEKS

Besef even hoeveel mensen er bijvoorbeeld nodig zijn om dit te maken. Twee presentatoren, stylisten, regisseurs, cameramennen, webredacteuren… Ongeveer drie Football-teams aan personeel. Deze mensen moeten uiteraard ook betaald worden. Voor sommigen een dreamjob. Jouw seksuele fantasie wordt namelijk werkelijkheid. Voor anderen waarschijnlijk mega-intimiderend. Keiharde terror met extreem veel seks. Verwarrend wel.


VROUWEN BASHEN IS EEN GAT IN DE MARKT
Toegegeven: het klinkt als een prima formatje voor online. Dat soort dingen werken daar best goed. Kijk bijvoorbeeld naar Dumpertreeten. Mannen die een filmpje beoordelen. En als het filmpje goed is draaien drie mokkels in een string en BH om en laten hun achterwerk zien. Werkt blijkbaar. Want ze hebben acht miljoen unieke kijkers per maand. Vrouwen bashen is een gat in de markt.


ZWEMBANDJE NET BOVEN JE TIETEN
Maar hoe dan? Wat is er zo fascinerend aan dit soort concepten? Is het echt leuk om naar halfnaakte vrouwen te kijken? Oké, ik klink nu naïef misschien. Maar waar ik op doel is dat deze vrouwen best goede sporters zijn. Sterker nog, het zijn topsporters. Maar dat zwembandje dat net boven de tieten zit, zodat deze zichtbaar blijven, is best afleidend. Je kijkt hiernaar en niet naar de kwaliteiten van de dames. Boeit je als kijker waarschijnlijk ook vrij weinig. Het is gewoon een seksistische mannendroom die werkelijkheid is geworden. Daar komen die kijkers ook voor, het is geil.


DIE CHICK MET EEN LEKKERE VOORGEVEL
Wil je als vrouw hieraan bijdragen? Wil je wel een sport beoefenen waarbij het niet uitmaakt of je nou écht goed bent of niet. Hoewel je keihard hebt getraind, word je nog steeds herinnerd als die chick met een lekkere voorgevel. Weet je wat het is, je mag ver gaan in het maken van seksistische, racistische en haatdragende content. Want het werkt. Maar toch vind ik het raar hoe ver onze vrijheid van meningsuiting hierin gaat. Is het oké om naakte vrouwen te bashen? Dusdanig dus dat vrouwen blijkbaar zichzelf laten vernederen? Daar heb ik mijn twijfels over.< 


Illustratie door Tittygirl Gerdien van Halteren (@thisis_gary)
Ik heb er geen zin in, dus kap dan ook.

Op de fiets, in m’n sportoutfit terug van de fitness, nog zweterig, ben ik bijna thuis. Dan komt er plots een man naast me fietsen. Hij zegt “hoi”, ik kijk een beetje verdwaasd om, ken ik deze persoon? Nee. Ik denk, o, god, daar gaan we weer. Glimlachend, maar met vermoeid hoofd zeg ik “Sorry, maar ik heb hier even niet zo’n zin in”. Terwijl hij me van top tot teen bekijkt, vraagt hij, “Kom je net van de fitness?”, “Ja, daarom ben ik ook moe”, hij, “we kunnen toch een keer chillen?”. Ik, “Nee.”, in gedachte twijfel ik of ik er dankjewel achteraan moet zeggen om de gemoederen te bewaken, maar ik besluit het niet te doen. Ik heb hier echt geen zin in. Terwijl hij me langzaam inhaalt zegt ‘ie: “Ziet er mooi uit hoor”, ik zucht en reageer niet. Ik heb gezegd er geen zin in te hebben, dus ik vind dat ik best mag laten weten dat ik me hier aan erger. Hij fietst me voorbij, draait z’n hoofd om en spuugt naar achter. Spetters in m’n gezicht. Waarom? Echt weten zal ik het niet, maar het zal er vast iets mee te maken hebben dat ik niet in ging op zijn avances. Nu, net thuis, heb ik lang gedoucht en zes keer m’n mond gespoeld en ik ben boos. 

Heel boos. Ik tril en ik ben verdrietig, geschrokken. Ik ben boos op een manier, die Tim Hofman niet kan oplossen, want dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd. Dat een man denkt dat hij recht heeft op antwoord op zijn versierpogingen, dat hij recht heeft op mij. Deze keer wilde ik niet lief blijven, niet hem wegjagen door te zeggen dat een andere man al in het spel is. Als ik zeg dat ik er geen zin in heb, dan moet je oprotten. Nee is nee. Daar strafte hij me onmiddellijk voor af met z’n spuugspetters. 

Het begon toen ik in de eerste zat, twaalf was en met veel plezier naar schoolfeesten ging. Soms schrok ik omdat iemand me in m’n billen kneep op de dansvloer, maar ik kon onmogelijk achterhalen wie het was. Toen lachte ik er nog om. Of toen ik vijftien was en herhaaldelijk een hand van een jongen met wie ik zoende moest wegduwen. Zoenen was voor mij genoeg, de jongen wilde meer en had aan een keer weggeduwde-nee, blijkbaar geen duidelijke boodschap. bij mijn eerste vriend, die me een schuldgevoel aanpraatte omdat z’n eerste vriendin het had uitgemaakt voordat ze seks hadden gehad, en hij dat niet nog een keer wilde meemaken. Gelukkig maakte hij dat bij mij wel weer mee. Je hebt geen recht op seks, nooit. 

Het meest enge wat ik ooit heb meegemaakt was toen ik na een lange nachtdienst bij TivoliVredenburg in de nachttrein naar Amsterdam in slaap was gevallen. Alsof dat al niet genoeg is om gespannen wakker te schrikken (je zult maar op het rangeerterrein belanden), schrok ik wakker toen er een man naast me plofte. Ik zat in een tweezitje en kon nergens naar toe. Terwijl hij met me praatte, schoof zijn hand op het bankje continu naar m’n billen toe. Ik zei continu luid “raak me niet aan”. En hoewel ik dacht dat ik in zo’n situatie zou schreeuwen, weg zou rennen, was ik zo versuft van ‘t slapen, en boven alles was ik bang. Wat als hij boos wordt? Dan kan ik nergens heen. Er zat een man in een ander zitje, die af en toe wel keek, terwijl ik zei “raak me niet aan”, maar niet ingreep.
Toen ze Amsterdam CS omriepen, ben ik snel opgestaan en zei ik dat ik er uit moest. Trillend op m’n benen liep ik naar de uitgang. Ik zag in de andere coupé de conducteur staan, maar ik was bang dat de man me zou achtervolgen. Ik ben nog nooit zo snel naar huis gefietst. Er is niet ernstigs gebeurd, maar die verlammende angst van ‘wat als hij boos wordt’ is zo drukkend, dat ik lief bleef. Ik beloofde mezelf dat ik dat nooit meer zou doen. Lief uit angst wilde ik niet meer zijn. 

En nu, net, op de fiets, was ik niet lief. Sterk, duidelijk. Ik werd beloond met iemand anders kits in m’n gezicht. En nu schrijf ik de woede van me af, want dit is niet alleen mijn verhaal. Veel vrouwen maken dit mee, de angst voor de mannen die zijn opgevoed met het idee dat een vrouwenstem niet telt. Dat als je een vrouw even duidelijk vertelt hoe het zit, ze wel mee doet. Dat ze het dan wel snapt .(ja, ik heb t over jou lavendelsniffende onwetende Baudet). Ik wil dat we kappen met die maatschappij, nu, maar ik weet niet hoe. 

Bovendien verpest het ook iets wat leuk zou moeten zijn voor vrouwen én voor mannen, een beetje flirten, beetje kletsen in de weet dat als je zegt, sorry, geen zin in, dat het dan ophoudt. Maar daar heb je als vrouw dus geen zekerheid over en daardoor wordt flirten opeens eng, naast die gezonde, leuke spanning. Dat maakt naroepen op straat eng en dat maakt een losse opmerking over vrouwen zijn dit of dat, soms net extra pijnlijk.

In Amerika hebben veel vrouwen al gesproken over de shit die ze meemaken. Laten we die discussie hier ook starten. Als een eerste stap. Misschien komen we dan samen tot een oplossing. Deel je verhaal of het nu gaat om #everydaysexism of #NeeIsNee. Ik wil hierom niet meer boos en verdrietig worden. Daar heb ik geen zin meer in.<

De broer van Roos


Zijzoenen


Ze is de lente in m'n slenter

't is de frisse wind in winter

nimmer is zij zomaar zomer

en het aller herfst, ik vind'r

 
There is more where this came from!
In gedichten van @debroervanRoos aka Tim Hofman.
Die vind je hier
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Marleen Staal, Fannie van Holsteijn, Saskia Soelaksana en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Zowi Vermeire, Gerdien van Halteren en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze veertigste editie zo awesome te maken. 
 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.
You are receiving this newsletter because you subscribed at thetittymag.com

Our mailing address is:
TheTittyMag
jan van galenstraat 95-2
Amsterdam, MA  1056 BJ
Netherlands






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
TheTittyMag · jan van galenstraat 95-2 · Amsterdam, MA 1056 BJ · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp