Copy
13 juni 2017 | Editie 36 | Begeerte 

“I have a deeply hidden and inarticulate desire for something beyond the daily life”
Virginia Woolf

"Als je iets echt vet vindt moet je het zelf doen. Anders blijft het bij begeerte." Powervrouw Emily van Dijk is the boss van Ash Agency. Ze begeleidt haar talenten alsof het haar eigen kinderen zijn, maar moet zij niet haar eigen verlangd aan de kant zetten voor de dromen van haar klanten?
Column Dylan | I hit Rock Bottom Hoe de begeerte van een ander naar jou, dat doet zoveel met ons ego dat we soms zelf tot een punt komen dat onze eigenwaarde daar volledig op steunt. Maar wat als die persoon je verlaat? Als niemand naar je verlangt? Voel je je dan nog wel een echt man? 
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: Begeerte.
 
Woman. De oorzaak van deze groeiende knelling,
e
en sculptuur ontwikkelt met dank aan God? Jij met je steile helling. 

Heuvels groter dan een schatkamergrot. 
't Leven met jou is een hel 
en tegelijk een onuitputtelijke bron van geluk. 

De controle is niet meer te houden. Zoveel frustratie. 

Ze kijkt zoekend naar de wouden en zegt tegen hem:
Ga niet. 

Vol lust kijkt hij naar de vrouwen.
Die lust is vrouwen bij de vleet. Het deert hem niet dat zij 't weet.

Ze kijkt vol smart naar buiten. Ze huilt omdat ze het weet.
Ze kan hem niet meer vertrouwen.

Begeerte
. 
 
"Als je iets echt vet vindt moet je het zelf doen.
Anders blijft het bij begeerte."
Emily van Dijk. Deze powervrouw is de baas van een succesvol agentschap in Amsterdam. Ze begeleidt acteurs en presentatoren in hun carrière of dromen en vaak gaat die begeleiding verder tot het persoonlijke vlak. Met haar jonge talenten lijkt deze girlboss de wereld over te nemen, maar hoe gaat zij om met het combineren van de verlangens van haar talenten met haar eigen begeertes en ambities. Is begeerte een kwelling of juist een drive?

TheTittyMag: Is begeerte een positieve of negatieve eigenschap?
Emily van Dijk: Ik ben zelf pragmatischer en ik ben van doelen stellen. Ik vind begeerte meer in de hoek van verlangen en jaloezie zitten dus ik heb er zelf niks mee, want ik bezit die eigenschappen niet. Ik zet stappen om iets te bereiken. Ik zou eerder verlangen naar een man daar dan naar een doel. Ik merk, dat ik het een heel lastig woord vind. Ik associeer het heel erg met verlangen en smachten. Die termen vind ik iets onderdanigs hebben en het lijkt iets wat je niet echt kan krijgen. Dat vind ik iets zwaks hebben en daar houd ik niet van. Ik heb hard moeten werken om de dingen te bereiken die ik nu doe. Je moet hard werken voor het bereiken van je eigen doelen. Als je echt iets vet vindt dan moet je het echt zelf doen, want anders blijft het bij begeerte.

TTM: Zit er niks van begeerte in jou?
EvD: Een leuke relatie. Dat is het enige waar ik soms over kan nadenken, want als ik zie hoe sommige mensen een goede relatie hebben dan zou ik zelf soms niet weten hoe ik dat moet doen. Het heeft met name te maken, dat ik niet weet hoe ik daar moet komen. Alleen ook daarin ben ik iemand dat ik dan wil uitzoeken hoe ik dat moet doen dus loop ik nu bij een psycholoog. Het is zo fijn en ik herken nu zoveel dingen.
Ik zou op een bepaald punt meer internationaal willen gaan zakelijk gezien, maar ik besta ook nog maar kort dus ik moet ook redelijk blijven. Als ik kijk naar een Henneman Agency hoe ver zij zijn en hoe goed die vrouwen het doen dan wil ik dat ook bereiken. Alleen ik weet niet of dat begeerte is of meer een vorm van respect.
EvD: Jaloezie en afgunst is er wel in mijn sector, want dit is waar ze voor leven en ze willen niks anders. Dan is het heel zuur als je die rol niet krijgt, terwijl het met zo veel dingen te maken heeft. Het heeft met talent te maken, maar ook met wie de bezoekers naar de bioscoop trekt. 

TTM: Zouden sommige mensen wat meer begeerte in hun leven kunnen gebruiken?
EvD: Wij leven wel in een bubbeltje, want wij leven in een perfecte plek in de randstad. Alleen mensen worden steeds opener over depressies of over het gaan naar een psycholoog. Steeds meer jonge mensen krijgen burn-outs en ik denk, dat het komt dat wij moeten leren omgaan met ons leven. Zoals het leven met flexwerken en onze smartphone, want wij zijn allemaal extreem bereikbaar en iedereen is bekend of succesvol. Alleen wij moeten iets bedenken, waardoor we meer kunnen chillen met elkaar. Je hoort iedereen om je heen maar naar Parijs gaan of non- stop werken of even een vlogje afmaken midden in de nacht. 
We willen allemaal zo jong mogelijk succesvol zijn en je hoort niemand meer, die gewoon even een week niks heeft gedaan. Waarom is dat zo? We moeten weer even wat liever zijn tegen elkaar en dat klinkt zo kut, maar ik vind dat eigenlijk echt. We moeten positiviteit uitstralen naar elkaar. Ik heb niet voor niets ‘liefde is vrijheid’ op mijn arm en dat heeft niks met relatie ste maken! Je voelt je pas vrij als je liefde geeft. Een leven vol liefde daar ga je je echt beter door voelen. Het is soms zuur, dat je iemand anders voor moet laten gaan voor je eigen doel, maar je moet elkaar dingen gunnen.


TTM: Je bent in je werk non- stop bezig met de begeertes van jouw talenten. Is het nooit lastig?
EvD: Ik vind het heel leuk om te doen en daarom werk ik met mensen waar ik honderd procent achter sta. Ik werk alleen met mensen, die ik echt leuk vind en echt talent hebben anders kan ik het ook niet verkopen. Als ik zelf niet geloof in iemand dan kan ik dat gewoon niet. Ik ben zelf ook steeds selectiever en ik voer veel gesprekken om erachter te komen hoe iemand is en dan besluit ik of we echt bij elkaar passen. Ik kan pas iemand goed begeleiden als er een echt goed gevoel is. Ik leer mijn talenten ook om goed om te gaan met de mensen om hen heen, want dat is zoals het moet zijn. 
TTM: Maar is alles wat ze bereiken wel realistisch? 
EvD: Wie ben ik om te zeggen dat het het niet gaat worden, want alles is mogelijk. Ik ben er om hen te helpen in het bereiken van hun dromen. Je hebt een bepaalde gezonde arrogantie als je met je kop op TV wilt en als goed bent dan mag je ervoor staan. Als je dat hebt dan gaat het ook lukken, maar als het buiten proportie is dan snoer ik ze meteen de mond. Ik zeg dan dat ze zich nooit zo mogen gedragen tot het moment dat ze een Oscar hebben gewonnen. Anders gedragen ze zich maar gewoon. 

TTM: Ergens voelt jouw werk heel nobel.
EvD: Ik vind het heel vet. Ik vind het te gek om met al die partijen te praten en ik leer er zo veel van. In het begin was ik heel panisch over het feit of ik het wel goed deed, maar dat heb ik losgelaten. Ik raak er zo door geïnspireerd en mijn talenten stimuleren mij ook weer. Dat geeft mij zoveel energie en we doen het echt als een team.

TTM: Kan begeerte uiteindelijk een ziekte worden?
EvD: Als je talentvol bent en je werkt als een gek en je blijft doorgaan dan geloof ik dat iedereen uiteindelijk iets kan doen waar hij of zij gelukkig van wordt. Alleen als je dat talent mist dan kan het tragisch worden als je uiteindelijk niet datgene bereikt wat je wilt. Dat is heel heftig om te zien. 

TTM: Zou jij eerlijk tegen iemand kunnen zijn op dat moment?
EvD: Ik zou wel eerlijk kunnen zeggen tegen iemand dat hij of zij dat talent mist, maar veel mensen zijn blind voor commentaar, omdat ze het echt zo graag willen. In de acteerwereld moet je echt dat talent bezitten, maar veel mensen kunnen op TV het met een karikatuur van zichzelf redden of ook mensen, die het aangewaaid krijgen. Alleen die mensen zijn vaak niet leuk om mee te werken, omdat ze er niet voor hoeven te werken.  Het is niet voor iedereen weggelegd en dat zie je wel meteen.

TTM: Zit er helemaal geen begeerte in je?
EvD: Ik vind het een soort verlangen wat je hebt en ik weet niet of ik dat zelf echt heb. Meestal als ik ergens naar verlang dan ga ik er ook echt voor. Als het om materiële dingen gaat dan ga ik er voor sparen dan koop ik het. Als ik een droom heb dan ga ik er gewoon voor. Als ik naar vlogs kijk van Anna Nooshin dan kan ik wel denken die vrouw gaat zo hard, maar dat is denk ik meer bewondering. Ik ken begeerte gewoon totaal niet.

TTM: Moeilijke vraag, maar waar wil je zijn uiteindelijk?
EvD: ik wil uiteindelijk een agency runnen met een beperkt aantal talenten, die goed zijn in wat ze doen. Ik wil niet een mega groot bedrijf worden, want ik houd van het geven van die persoonlijke aandacht. Daarnaast wil ik ook wat meer financiële doelen bereiken, maar dat komt wel. Ik heb die rust altijd gehad dus ik weet dat het wel goed komt. Die kracht dat drijft me, maar ik moet wel af en toe mijn rust pakken om die kracht te blijven voelen. Ernaast wil ik mijn eigen projecten blijven houden en ook in het buitenland. Ik heb nog niet een bepaald beeld hierbij, want ik wil veel vrijheid houden voor spontaniteit. Ik heb net een aanbod voor een buitenlandse film gekregen en dit kan zo’n spannend project worden, dat dit weer een hele nieuwe draai kan geven aan mijn leven.
<
Illustratie door Gerdien van Halteren
Column Dylan | I hit Rock Bottom
Mannen moeten stoer zijn, sterk en onafhankelijk. Maar ik ben zwak, ik voel me zwak. Een maand geleden liet ze me in de steek, twee weken geleden besloot ik mijn leven om te gooien en boekte ik een ticket naar Australië, vijf dagen geleden installeerde ik Tinder.

Ik maakte mezelf wijs dat ik dat deed omdat ik zo zo snel mogelijk over haar heen kon komen, dat ik zo weer met een potentiële date kon leren praten zonder mijn ex te noemen, dat ik m'n zelfvertrouwen een beetje kon opkrikken en weer interessante gesprekken kon hebben met intelligente vrouwen. Maar het werd een shitshow. Ik woon in San Fran, dus de eerste die ik aan de haak sloeg werkte in een tech start up, hield van vegan muffins en hiken. Woo fucking hoo. Kan het origineler? Maar het werd nog erger. Er volgde een parade van doorsnee ik-drink-alleen-maar-dure-cocktails en ik-werk-in-marketing, like-like-like-like-like typjes die me al in slaap lieten vallen voor ik klaarkwam en daar was niet echt veel voor nodig kan ik je vertellen (hier mag je zo'n trieste drumruffle afspelen in je hoofd, pa-da-tschhhh).

En nee, natuurlijk lag het niet aan die vrouwen. Het lag aan mij. Ik was een hopeloos bergje mens. Aanhankelijk en alleen maar opzoek naar een beetje erkenning. Ik moest begeerd worden, wil mij alsjeblieft! Ik hing er al mijn eigenwaarde aan op. Dus ze gingen vast alleen met me mee uit medelijden en omdat ze misschien hoopte dat ik zo desperate was dat ze me zelfs zouden kunnen overhalen hun date te zijn voor die vreselijk barbecue voor de 85ste verjaardag van de achternicht van hun oma. Want laten we heel eerlijk zijn, vrouwen in Amerika worden enigzins onzeker over hun houdbaarheidsdatum als ze richting de dertig gaan, ligt aan de cultuur, jullie doen dat beter. 

Dat klinkt als een redelijke rockbottom hè? Maat het kan nog erger. Ik zal je het verhaal vertellen, je gelooft het waarschijnlijk niet, maar het is waar. Echt. 
Ik was 7 jaar geleden al getrouwd. We kenden elkaar van high school, onze relatie overleefde de universiteit dus dan ga je trouwen. Vinden de ouders leuk, vooral de vaders van de vrouwen hier. Dus dikke steen aangeschaft en we verhuisden naar een suburb, zoals je die kent uit series van TV. En helaas zijn die gebaseerd op de realiteit. Een hele depressieve realiteit. Want achter ons witte hekje, met perfect gemaaid gazon en bloeiende rozenstruiken was het hel. Zo kwam ik er na ons huwelijk bijvoorbeeld achter dat ik nu niet alleen een schuld had door het feest en die steen om haar vinger, maar dat ik ook mocht bijdragen aan haar studieschuld, ja dat was ze even vergeten te vertellen en het was niet weinig. Dus ik sleepte me iedere dag naar mijn cubicle (ik zei toch dat je dit niet ging geloven) waar ik de dag vol facebookte, om dat geld vervolgens allemaal te investeren in een studieschuld die ik nooit had gemaakt. Maar zij vond het huwelijk toch wat tegenvallen. No shit woman. 

Maar zoals er in series een twist komt die leidt tot een happy end of tot vergif in het eten van de man die dan vervolgens in zijn eigen achtertuin wordt begraven, gingen wij gewoon scheiden. En zoop ik mezelf een week lang de tering in tot ik zo lam was dat ik besloot naar de tippelzone te gaan, een geil wijf uit te zoeken die tot mijn verbazing haar lul uit haar onderbroek viste toen we in de hotelkamer stonden. Het kan dus erger. 


En nu is de tweede vrouw, waarvan ik dacht dat ik mijn leven met haar zou delen, bij me weg en zie ik in dat deze relatie geen haar beter was. Aangezien ze me 4 keer verliet en iedere keer met een verassende boodschap weer ten tonele verscheen. Zoals dat ze ons ongeboren kind had laten aborteren, of dat ik me op soas moest laten testen omdat haar ex iets onder de lede had. Het is niet echt een leuke vrouw, maar ik was ook geen leuke man. Ik was bang, ik verlangde naar bevestiging. Alleen door de begeerte van een vrouw was ik wie ik was. Maar het besef dringt eindelijk door, dat je echt alleen begeert kunt worden door en ander als je van jezelf houdt. Dus van hieruit is er alleen maar een weg omhoog. <
De broer van Roos

Begeerte

Wie
Begeerte niet eert
en lusten niet lust
heeft liefde niet lief
haat haten niet dus
nou hekel je hekel
en hou van je hou
geef om je geven
en mogen mag jou


 
There is more where this came from!
In gedichten van de broer van Roos.
Die vind je hier
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Fannie van Holsteijn en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Gerdien van Halteren, Emily van Dijk, Dylan Haas en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze zesendertigste editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp