Copy
14 februari 2017 | Editie 19 | Toekomst

“IThe future belongs to those who believe in the beauty of their dreams." 
Eleanor Roosevelt

'Het songfestival presenteren, dat is echt mijn droom.'
Stel dat je toekomstdromen al uitkomen terwijl je pas 19 bent? Is dat dan wel echt leuk? En waar werk je dan nog naar toe in je leven? Emma Wortelboer is zo'n lucky bastard. Ze werd de jongste presentatrice ooit bij het programma Spuiten en Slikken en maakte daarmee al haar plannen meteen werkelijkheid. We voelen haar aan de tand over haar toekomst. 
Het aanrecht is zowel voor de man als voor de vrouw
Alle politieke ontwikkelingen in de wereld maakte een groep vrouwelijke kunstenaars onzeker over de toekomst. Dus is er actie nodig vinden ze. The Nasty Women Collective heeft al een groot gevolg in Amerika en strijkt in maart ook neer in Amsterdam. The TittyMag spreekt met de nederlandse oprichtster Airco Caravan. 
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: toekomst.

Woman. Als er echt een glazen bol bestond waar in je toekomst wordt voorspeld, zou je dan kijken? Niet wetende of de kennis die je dan bezit die toekomst misschien wel drastisch veranderd. Want zolang we niet weten, maar wel dromen werken we hard. In de hoop dat de toekomst onze dromen omtovert tot onze werkelijkheid. Of is het misschien wel omgekeerd? Dat we ons niet bewust zijn van wat ons handelen in het nu kan betekenen voor onze toekomst? De keuzes die we maken. De quick fix die we denken te hebben gevonden voor alles wat ons dwars zit. Als je denkt aan de toekomst aan wie denk je dan? Aan jezelf? Aan de wereld die gebukt gaat onder een veranderend klimaat? Aan die moedige mensen die hun leven in de waagschaal leggen in de hoop op een veilige haven zonder oorlog in Europa? Aan hoe we allemaal, al die mensen op de wereld, weer durven te dromen van de toekomst, een mooie toekomst?
Zullen we wat vaker in de glazen bol kijken? Niet om te zien wat de toekomst ons gaat brengen, maar om te zien wat onze keuzes op langere termijn zullen betekenen? Zodat wij onze eigen dromen kunnen waar maken, maar ook de ruimte creëren voor al die miljoenen andere dromen. Want is dat niet wat we zien in die glazen bol? Dat de toekomst iets gelukkigs is voor iedereen?
'Het Songfestival presenteren, dat is echt mijn droom.'
Op je negentiende al voor de camera belanden en dan ook nog eens voor een van de meest spraakmakende programma's op de Nederlandse televisie. Dat was de toekomstdroom van Emma Wortelboer die vorig jaar werkelijkheid werd. Maar als je zo jong al je dromen weet te verwezenlijken wat zie je dan nog in de toekomst? Zijn er dan nog doelen voor later over? 
TheTittyMag: Heb jij eigenlijk een duidelijk plan?
Emma Wortelboer: Nee, dat vind ik dus heel lastig. Ik weet niet wat ik moet antwoorden op de vraag:’ Waar sta je over vijf jaar?’, omdat alles zo snel verandert binnen mijn werk en de media. Ik weet het daarom niet zo goed, maar ik hoop dat ik gewoon dingen mag maken die ik leuk vind. Ik probeer vooral zoveel mogelijk plezier te halen uit het moment. Het ging allemaal zo snel ineens, dat ik bijna niet verder vooruit durf te kijken. Ik had namelijk nooit bedacht dat ik binnen twee jaar bij BNN al voor de camera zou staan! 

TTM: Maar kijk jij wel verder in de toekomst?
EW: Nee, absoluut niet! Ik denk als je dat doet  je dingen gaat uitsluiten in je hoofd. Ik denk dat het mijn kracht is niet te veel vooruit te kijken en te plannen, maar dingen te laten gebeuren. Al twijfel ik soms wel, dan kijk ik naar mensen om me heen die in korte tijd al veel hebben bereikt omdat ze duidelijke doelen hebben of bijvoorbeeld op YouTube iets fantastisch doen en denk ik moet ik dat ook niet willen? Dat is best wel irritant, omdat je dan niet echt tevreden bent met wat je op dat moment hebt bereikt. Mensen zijn altijd op zoek naar iets beters, een nieuwe prikkel. Ik heb hier zelf ook veel last van, een soort prikkelgevoelig to the max. Toch denk ik dat het uiteindelijk wel veel beter is om de prikkel te richten op de lopende dingen in je leven. Om die te vernieuwen en zo weer enthousiast te worden van wat je doet, dan altijd maar nieuwe dingen aan te grijpen. Dan kom je in een eindeloze cirkel terecht en blijf je zoeken naar iets nieuws en zogenaamd beters.

TTM: Vind je het moeilijk om niet steeds naar nieuwe uitdagingen te zoeken?
EW: Ja, dat is lastig. Je vergeet soms dat je nu doet waar je ooit van droomde. Je moet soms meer stilstaan bij wat je hebt. Ik vind het lastig om tevreden te zijn met wat ik heb. Ik ga mijn leven dan bijvoorbeeld vergelijken met dat van anderen op social media en dan denk ik som ineens: 'had ik daar niet moeten zijn of had ik dat niet moeten doen?'. Dat vind ik heel vermoeiend. Soms merk ik dat ik dit ook doe als ik over mijn toekomst nadenk. Dan komen er zoveel knagende vragen in me op. Maar op zo'n moment dwing ik mezelf om na te gaan wat ik dan anders zou willen doen dan ik nu doe. Dan besef ik dat je je niet door het leven dat andere mensen online leiden of  hun prestaties moet laten beïnvloeden. Die gevoelens niet je gedachten moet laten beheersen. Ik denk, dat als je echt iets wil het vanzelf wel komt.
TTM: Ben je ergens dan bang voor?
EW: Ja, ik ben bang voor afwijzing. Mensen zeiden vroeger, dat ik faalangst had en ik haat labels, maar ik denk wel dat daar een kern van waarheid inzit. Ik heb bijvoorbeeld, voordat ik mijn baan bij spuiten en slikken aan nam, besloten dat ik bepaalde dingen niet doe. Toen was ik wel bang dat dit consequenties zou hebben. Gelukkig heb ik bij BNN heel veel vrijheid en heb ik daardoor veel invloed op de items die ik maak. Ik ben daar zo blij mee, het is heerlijk dat ik zelf dingen mag creëren. En als er zoveel vertrouwen  in je is ben je ook op je best. 

TTM: Hoe keek je als jong meisje naar de toekomst?
EW: Ik wilde vroeger lerares worden. maar dat was echt op de basisschool. Vanaf de middelbare school had ik m'n zinnen gezet op  televisie maken. Eigenlijk wild eik dus altijd al een beroep waarbij ik dingen kon presenteren, haha!

TTM: Durf jij nog groot te dromen?
EW: Ja, zeker! Ik zou zo graag het songfestival presenteren, dat is echt mijn grote droom. Ooit zou ik ook nog wel een radioshow willen. Maar ik vind het tegelijkertijd ook een lastige vraag. Ik denk er namelijk niet heel veel over na. het voelt ook ver weg en een beetje grenzeloos ofzo.

TTM: Denk je dat we überhaupt nog echt durven te dromen?
EW: Nee. Mensen laten zich beperken in hun dromen door de verwachtingen van de maatschappij: je gaat naar school, vervolgens studeren, dan neme je een baan waarmee je je studieschuld kunt afbetalen en zo laten we ons in een vast regime drukken. Het lijkt wel of mensen een uitgedacht pad bewandelen en alsof mensen dan niet durven uit te spreken wat ze echt willen. Dat is natuurlijk ook heel moeilijk. Ik vind het ook lastig om te zeggen wat ik nou echt wil. Je hebt nooit echt een concreet antwoord, want ik ken maar weinig mensen die 1 doel hebben en daar hun leven lang gelukkig mee zijn. 

TTM: Als je nu zou moeten zeggen waar je het liefst zou willen zijn over tien jaar?
EW: Ok. Dat is dus als ik dertig ben? Jeetje! Dan zou ik heel graag mijn eigen imperium willen zoals Linda de Mol. Een merk en gedachtegoed en dan op veel verschillende mediakanalen en dan zou ik ook heel graag een talkshow willen. Het is alleen nog niet echt een realistisch idee, omdat ik nu echt nog niet weet waarover dit allemaal zou moeten gaan.
Ik zou ik het ook heel vet vinden om eindredacteur te worden, want ik zie mezelf toch wel echt als een maker en ik zou dan graag mensen begeleiden in hun werk. Ontzettend veel dingen dus eigenlijk. Ik denk dat als we de Emma van tien jaar geleden in de toekomst zouden laten kijken en zou zien wat deze Emma doet, dan zou ze zeker denken:
'Die is lekker bezig!!!'. <
Illustratie Xaviera Althena
"Het aanrecht is zowel voor de man als voor de vrouw"
Misschien kan je je toevallig nog herinneren dat Donald Trump tijdens de verkiezingsdebatten Hillary Clinton  a nasty woman noemde? Zijn denigrerende uitspraken en zijn voorstel om het budget voor Planned Parenthood, een 100 jaar oude organisatie die vrouwen in Amerika informeert over en helpt met problemen rondom hun seksuele gezondheid, waren voor de Amerikaanse kunstenares Roxanne Jackson een dwingende reden een tentoonstelling te organiseren en zo geld in te zamelen voor vrouwenrechten. Zevenhonderd kunstenaressen meldden zich bij Jackson en ze besloot er een beweging van te maken: The Nasty Women Collective.

En de beweging beperkt zich niet tot New York, maar over de hele wereld verenigen vrouwelijke kunstenaars zich onder deze naam. Onder leiding van Airco Caravan ook in Amsterdam, waar de Nederlandse tak van the Nasty Women Collective van 4 maart tot 12 maart hun werk tentoon zal stellen.
TheTittyMag: Waarom moeten we dit in Amsterdam ook doen?
Airco Caravan: Er worden over de hele wereld exposities georganiseerd, op verschillende locaties in Amerika, maar ook in Duitsland en Engeland. Het is een gevoel dat me drijft dit project ook  hier op te starten hier, door de recente ontwikkelingen in de wereld en de veranderingen die ook in Nederland zie en voel.
Ik wilde al een lange tijd een expositie organiseren. Toen Trump verkozen werd was ik echt geschokt en ik voelde me er zo misselijk van, dat ik van mezelf iets MOEST doen. Vrij snel zijn verkiezing kwam the Nasty Women Collective in New York op. Dat vond ik zo’n fantastisch initiatief, de naam zegt al genoeg! We hebben Trumps’ vervloeking omgevormd tot een geuzenaam! Niet alleen aan de naam, maar aan alles voel je de drang die mensen hebben  aan om in actie te komen tegen de politieke ontwikkelingen in de VS. Ze hebben daar toen in januari al een expositie georganiseerd. Het was zo’n succes, ze hebben bijna duizend werken verkocht en zo’n 50.000 dollar opgehaald voor organisatie die hard werken om de positie van vrouwen te verbeteren.  
 
TTM: Het lijkt alsof je bang bent voor wat de toekomst ons gaat brengen?
AC: Bang niet, maar ik maak me wel zorgen. Ik zie veel mogelijke scenario’s voor me en dan vraag ik me echt af of het allemaal de goede kant op gaat hier. Met de komende verkiezingen enzo. Ik geloof heel erg in de kracht van de meerderheid en ook dat de meerderheid goed fatsoen heeft, maar het kan ook ontzettend verkeerd uitpakken. Kijk naar Amerika! Ik betrapte mezelf erop dat ik al een mogelijke vlucht naar Canada aan het plannen was toen dat gebeurde. Gelukkig hoor je ook veel geluiden tegen het populisme. Hopelijk maken die mensen bewust maken van wat er gaande is. The Nasty Women Collective is een van die tegengeluiden in Amerika en in de rest van de wereld. Hun houding is: Fuck Trump! Schouders eronder en bouwen aan iets beters!
 
TTM: Is het misschien nodig, dat het volledig escaleert en dat we, door ons uit het dal omhoog te vechten, er samen sterker uit komen?
AC: Nee, liever niet! Dingen kapot maken is de makkelijkste en snelste weg, maar je komt nog veel verder door dingen niet kapot te maken. Ik ben niet van de revolutie, maar van de evolutie. Je moet dingen verbeteren in plaats van steeds opnieuw opbouwen. 
door Barbara Smith Photography
TTM: En geldt dat ook voor vrouwen en onze strijd voor vrouwenrechten? Is dat evolutie of revolutie?
AC: Evolutie, zeker. We bouwen voort op wat sterke vrouwen voor ons hebben gedaan, maar we zijn nog lang niet klaar. Ik ben heel erg blij, dat ik hier ben opgegroeid en natuurlijk heb ik ook moeten vechten voor dingen, maar er zijn zo veel plekken op de wereld waar het ontzettend veel slechter gesteld is met de positie en rechten van vrouwen. We moeten trouwens de mannen niet uitsluiten, want er zijn genoeg mannen die strijden voor gelijke rechten!

TTM: Maar is het niet erg dat we nog steeds hiervoor moeten vechten? Voor onze gelijke rechten?
AC: We beschouwen te veel als vanzelfsprekend. We hebben hier echt al veel gewonnen en realiseren ons dat pas als we op plekken komen waar dit nog niet zo is, bijvoorbeeld in het buitenland. Dan word je met je neus op de feiten gedrukt. We zijn dus zeker nog niet klaar met vechten.

TTM: Wat hoop jij te bereiken met the Nasty Women Collective?
AC: Goede energie, saamhorigheid, tolerantie en dat uitdragen. We willen zo veel mogelijk geven aan de goede doelen die vrouwen op alle manieren ondersteunen. Ik heb niet het idee dat ik zelf de wereld kan veranderen, maar ik hoop wel een reeds geplant zaadje meer water en aandacht te geven. Het moet een positief tegengeluid zijn tegen een negatief geluid. Vrijheid van meningsuiting is belangrijk, maar we moeten elkaar niet continue aanvallen. Er bestaat ook nog zoiets als goed fatsoen en mensen in hun waarde laten, want daar haal je veel meer uit.
 
TTM: Geloof je dat ooit dat de emancipatie voltooid kan zijn?
AC: Ja, daar geloof ik wel in. Als we kijken naar Scandinavië dan zie je dat zij al zo ver zijn. Ik geloof daarom zeker, dat het de goede kant op gaat. Alleen het duurt wel te lang en het mag allemaal wat progressiever. Het gaat gewoon niet snel genoeg. Als je kijkt naar twintig of dertig jaar terug dan realiseer je je weer dat er al hele grote stappen zijn gemaakt, maar we moeten hier continu aandacht voor blijven vragen en zeker niet stil zitten!
 
TTM: Stilzitten doe je zeker niet met het project, the Nasty Women Collective. Hoe kunnen mensen je helpen?
AC: In eerste instantie door bij te dragen aan de expositie. Gelukkig gaat dat heel voorspoedig, we hebben nu al veel kunstenaars die hun werk aanbieden voor het goede doel. In tweede instantie kan je helpen door het werk te kopen, zodat we de goede doelen ook echt kunnen steunen met opgehaalde geld. Ik wil dat mensen straks in de rij staan en als een dolle op die kunstwerken afrennen! We hebben fantastische kunstenaars die deelnemen zoals Sarah Maple, Tinkebell, Denise Rosenboom, dus ik heb goede hoop.
 
TTM: Hoe zie jij jouw ideale toekomst?
AC: Mannen en vrouwen zouden hier gelijkwaardig zijn. Volledig gelijkwaardig op het gebied van werk, in de sport, maar ook meer gelijkheid als het gaat om kinderen. Gelijkheid van mannen en vrouwen als het gaat om verlof en opvang van de kinderen bijvoorbeeld. Eigenlijk hoop ik dat we ooit een samenleving hebben waarin we niet eens stilstaan bij het verschil tussen man en vrouw. Mannen en vrouwen zijn niet identiek, maar dat wat gelijkwaardig kan zijn moet gelijkwaardig zijn. Het aanrecht is zowel voor de man als voor de vrouw!
<
De broer van Roos

TOEKOMST

met louter wat
je toe komt
je toekomst
bepalen

geeft
hoe je
ook leeft
saaie verhalen


 
There is more where this came from! 
In Gedichten van de broer van Roos. Die vind je hier.  
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeen, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Fannie van Holsteijn en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Airco Caravan,  Emma Wortelboer, Xaviera Althena en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze negentiende editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp