Copy
15 augustus 2017 | Editie 45 | Oud


"Sometimes I think it would be easier to avoid old age, to die young, but then you'd never complete your life, would you? You'd never wholly know you."

Marilyn Monroe
 

COLUMN: KIJK, SEKS! NATTE BILLEN GEIL


Het opspattende water en het ‘rubbertje’ maakt deze poster helemaal tot een moneyshot. 
Een reclame voor de radio. Juist ja. want daar luister je met je billen naar? 538 doet het weer: de male gaze gebruiken om daarmee de vrouw tot object te maken. Onze columniste Zowi legt het je even uit!
COLUMN: HEBBEN WE NU NIKS GELEERD VAN ONZE FEMINISTISCHE VOORGANGERS?

 Het vrouwelijk naakt en het feminisme zijn twee thema’s, die binnen het werk van veel (vrouwelijke) fotografen altijd lijken te snijden.
Maar waarom mag een vrouw niet haar eigen seksualiteit als onderwerp kiezen? Zijn we echt zo preuts geworden? We horen toch trots te zijn op ons naakte lichaam? Of zien we onszelf anno 2017 als 1 groot lustobject?
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van onze TittyMag, Fotograaf Lotte Dale. Deze week het thema: Oud.
 

Woman. 

Oud. Je wilde het vroeger: ouder worden. Want ja dan had je sneller zomervakantie of mocht je eindelijk bier legaal drinken in die ene toffe club. De tijd kon niet snel genoeg gaan. En nu kijk je in de spiegel en lijkt het om te vliegen. Hoe kan dat?

Hoezo worden we hier zo weemoedig van? We proberen tijd te stoppen en lijken het ouder worden soms obsessief tegen te willen houden. Maar hoezo? Is het dan iets negatiefs om oud te zijn? 

Je hebt naarmate je ouder wordt meer meegemaakt, meer gezien, meer mensen ontmoet en meer levenservaring. Je kent jezelf beter, je weet waar je ongelukkig van wordt, maar ook gelukkig. Je herkent je misstappen, maar ook die goede keuzes.

Niets voor niets roept men het maar al te vaak, dat we wijzer worden naarmate we ouder zijn. Alleen wanneer zijn we daadwerkelijk wijzer? Zijn we ooit volgroeid? Kunnen we ooit voldoende hebben geleerd? Of stopt het ouder en wijzer worden nooit? Ik denk het niet, maar we mogen er best wel een beetje vrede mee hebben. Want je kan nooit oud en wijs genoeg zijn!
By Tittygirl Fannie van Holsteijn <3
"KIJK, SEKS! NATTE BILLEN GEIL "

Heb ik je aandacht? Ja? Wil je nu radio luisteren? Huh? Ja, dat ja. 

Dit is ongeveer iedere keer wat zich afspeelt in mijn hoofd als ik naar de trein loop op Amsterdam Centraal en de reclameborden langs me zweven. Tegen een witte achtergrond zie ik twee enorme ronde, onbehaarde, blanke billen die door lijken te lopen naar een strakke taille. Boven en onder de billen houdt de poster meteen op. Door de billen zit een bikiniachtig, groen broekje dat doet denken aan een string qua formaat. Water vliegt alle kanten op en ergens is de kapotgeslagen waterballon te zien. Deze poster schreeuwt, “KIJK, SEKS! NATTE BILLEN GEIL”. Het opspattende water en het ‘rubbertje’ maakt deze poster helemaal tot een moneyshot. En, nee, dit is niet een reclameposter voor Suit Supply of voor een toepasselijk product zoals een anti-cellulites reclame.

Nee, deze reclame is voor de radio, want daar luister je met je billen naar? 538 doet het weer: de male gaze gebruiken om daarmee de vrouw tot object te maken. 

Al in de jaren ’80 introduceerde film academicus Laura Mulvey de term ‘male gaze’. Met deze term doelt ze op de (heteroseksuele) mannelijke blik die films vaak als uitgangspunt nemen voor het cameraperspectief. De man bekijkt elk stukje van de vrouw en de camera beweegt met zijn ogen mee over het lijf van de vrouw. Dit perspectief fragmenteert de vrouw vaak. Er is bijvoorbeeld een shot van enkel haar borsten of billen.

Daarmee komt een vrouw dus in onderdelen en niet als volwaardig mens. Een goed voorbeeld van een film die de male gaze gebruikt, kon je afgelopen zaterdag op tv zien: Rush 3 (kun je je meteen ook verbazen over al het racisme in deze film uit 2007). Uiteindelijk leidt de male gaze ertoe, niet alleen in films, maar ook in reclames, dat de vrouw slechts een object is voor de aandacht van de man. Haar billen bestaan alleen in de blik van de man als een object om te consumeren. 

De reclame van 538 doet precies dit en precies dit maakt waarom ik me erger als ik weer eens zo’n reclame zie. Tegelijkertijd moet ik er bijna hardop om lachen, want, serieus, echt, in 2017, ja? 538 doet dit ieder jaar rondom de zomer: vrouwen seksualiseren tot de max zonder daar een concrete diepere betekenis aan te geven.

En ja, er zijn ook posters met mannen, maar daar staat ten minste nog half een glimlachend hoofd op met een blokjesbuik. Ook seksualiserend, maar lang niet zo intens als de vrouw die tot haar billen wordt gelimiteerd. Bovendien laten die spieren nog zien dat de man actief en ondernemend is, de billen doen niks, zijn er slechts als stilstaande etalage van 538. 

Overigens is er niet per definitie iets mis met naakt of billen of borsten weergeven. Ik denk dat in sommige gevallen het empowering kan zijn om je eigen lichaam door middel van naaktheid te reclaimen als jouw eigendom, maar dan moet het vanuit inhoud, een mening, een standpunt komen. Door een lange geschiedenis van seksisme in reclame, is dat een ingewikkelde uitdaging. De billen van 538 zeggen enkel: luister naar 538 (en hoe ze dat nou precies zeggen is mij eigenlijk onduidelijk).

Daarmee is de 538-bil een verkooptrucje, een aandachtstrekker, een object om iets te verkopen. Het feit dat 538 op dit moment enkel mannelijke djs heeft, helpt het zaakje al helemaal niet. Vroeger deden ze het niet veel beter: van de ongeveer 80 djs die 538 gekend heeft, zijn de vrouwen op één hand te tellen. Als vrouw bij 538 moet je blijkbaar vooral je ‘waren’ showen, op de forefront is er inhoudelijk geen of nauwelijks input. 

Dus 538, maak eens een poster over muziek, of over oren, of leg me uit wat natte billen in godsnaam te maken hebben met naar de radio luisteren.<

Zowi Vermeire

NAAKT IS NIET NAAKT!
Onze feministische voorgangers kon je zo aanwijzen; de baanbrekers van de eeuwwisseling krijgen zelfs het label ‘stemrecht’. Enkele tientallen jaren later in de geschiedenis noemen we feminisme in één zucht met de termen: behaloos, gebrek aan scheermesjes, protesten en tuinbroeken, Tja, voor de meeste mensen is het nu eenmaal heel makkelijk en zijn die feministische battles heerlijk snel in een hokje te plaatsen.
Maar hoe staan we hier nu in? Staan onze vrouwelijke feministische neuzen anno 2017 eigenlijk nog dezelfde kant op en welke is dit dan?

Wanneer ben je een feminist en wanneer mag je jezelf zo noemen? Eén plek waar feminisme een veelvuldig gefotografeerd onderwerp is, is de fotografie. Deze kunstvorm werd en wordt in de geschiedenis veel door mannen beheerst, maar ook vrouwen laten hier hun tanden zien.

Website mic.com publiceerde een lijst van 15 invloedrijke feministische fotografen, die verschillende bijdragen leveren aan het feministische debat. Zo is fotografe Ashley Armitage haar eigen online feministische galerie Girlfriends Gallery gestart, waarbij kunst wordt gemaakt door meisjes, transmensen en gehandicapten en de focus ligt op positief denken over het eigen lichaam.

De Engelse Sarah Maple legt daarentegen de problematiek van jonge moslima’s in de 21e eeuw met haar werk bloot, maar snijdt daarnaast ook clichés aan van onze samenleving. Zo creëerde ze een fotoreeks van Disney-prinsessen die aan het werk zijn binnen ‘mannelijke’ beroepen. Deze voorbeelden zijn beelduitingen van hun opvatting van de moderne feminist. (Al zouden sceptici hier hun twijfels bij kunnen hebben.) Willen deze vrouwelijke fotografen daadwerkelijk de strijd aangaan of is het een hippe en commerciële manier om aandacht te vragen?

Een fotografe die binnen haar werk een gevaarlijke grens opzoekt, is Nadia Lee Cohen. Met haar foto’s balanceert ze op de rand van kunst en pornografie. Cohen’s vrouwelijke modellen lijken te worden neergezet als lustobject voor het oog van de camera en de toeschouwer zou zich hierdoor ietwat ongemakkelijk kunnen voelen. Je zou je kunnen afvragen op welke manier dit ongemakkelijke voyeurisme bijdraagt aan het huidig feministische debat.

Pornografie was voor feministen – tijdens de seksuele revolutie in de jaren 60 – een enorme doorn in het oog, terwijl het algemene pornografische beeld maatschappelijk wel werd getolereerd. Het naakt weergeven van vrouwen, in combinatie met feminisme, zijn twee thema’s die binnen het werk van veel vrouwelijke fotografen altijd lijken te snijden.

Waarom mag een vrouw en tegelijkertijd fotograaf (en wellicht feminist) niet haar eigen seksualiteit als onderwerp kiezen? Doet dat dan meteen af aan haar feministische strijdlust? De 24-jarige Nadia Lee Cohen is momenteel bezig met een grootschalig fotoproject genaamd 100 Naked Women, waarbij ze de ‘moderne vrouw’ een platform biedt waarbij zij zich niet hoeft te binden aan maatschappelijke preutsheid. Op Cohen’s Insta tref je vrouwen die op bizarre en intrigerende wijze hun lichaam tonen. De vrouwen nemen een eigen rol aan in een verhaal en spelen hierbij zelf de baas. Kunnen wij hen vanwege dit laatste het label ‘feminist’ geven?

Het kiezen en aannemen van een eigen rol is wel precies datgene dat naaktfotografie van pornografie onderscheidt: die eigen controle van de naakte vrouw over haar eigen verhaal, in haar eigen foto.
De controle waar vele generaties vrouwen voor ons al jaren voor hebben gestreden. Of zij zichzelf nou feminist noemden, of dat anderen hen die titel gaven; deze vrouwen zagen hun eigen naakte lijf als eigendom. Het kwetsbare beeld van een naakte vrouw, dat alles behalve kwetsbaar is. Binnen alle generaties van vrouwen – feminist of niet – zou dit ons puurste en sterkste gemeenschappelijke wapen moeten zijn.

Ons naakte lichaam is en blijft een schild tegen het oppervlakkige onbegrip van de buitenwereld en tegelijkertijd een canvas om ons eigen unieke verhaal te vertellen.<

Beeld: Nadia Lee Cohen

Door Cathelijne Blok 
 

Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Marleen Staal, Fannie van Holsteijn, Saskia Soelaksana, Anne Bosveld en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Lotte den Toonder, Zowi Vermeire, Gerdien van Halteren en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze vijfenveertigste editie zo awesome te maken. 
 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.
You are receiving this newsletter because you subscribed at thetittymag.com

Our mailing address is:
TheTittyMag
Jan van galenstraat 95
Amsterdam, 1056 BJ
Netherlands






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
TheTittyMag · jan van galenstraat 95-2 · Amsterdam, MA 1056 BJ · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp