Copy
20 december 2016 | Editie 11 | Uitdaging

"When we least expect it, life sets us a challenge to test our courage and willingness to change; at such a moment, there is no point in pretending that nothing has happened or in saying that we are not yet ready. The challenge will not wait. Life does not look back. "

- Paul Coelho

 

 

“Ik heb een blaadje met doelen in mijn tas.”

Jasper Fernandez Iglesias, beter bekend als "Kid de Blits" gaat skyhigh. Samen met uitvoerend producent Boaz van de Beatz (State awards winnaar voor beste producer van 2011 & 2012) creëert hij rauwe en unieke geluiden. Niet meer dan logisch dat hij na een contract bij Nouveau Rickie, zich nu heeft gevoegd bij platenlabel Top Notch. Deze talentvolle rapper, lijkt heel goed te weten wat hij aan het doen is, maar wat ziet hij eigenlijk als zijn grootste uitdaging? En hoe gaat hij die te lijf?

 


 
Waarom moet ik mezelf altijd testen?

Een van onze TittyMag meiden besloot afgelopen maand een zware uitdaging aan te gaan, die met haar zelf. Ze ging helemaal alleen met een rugzakje op uit haar comfort zone.
Dit ging niet gepaard zonder de nodige twijfel en angst, maar de inzichten die het haar opleverde zijn de grootste beloning, die je haar kon geven.
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: Uitdaging.


Woman. 

 

Wat is mijn uitdaging? Heb ik er maar 1 of meerdere? Daag ik mezelf wel genoeg uit? Dit zijn vragen, die je kan zien als uitdagingen op zich, want hoe reageer je hierop?
Het idee van een uitdaging lijkt soms al de grootste uitdaging voor ons te zijn, maar dat we deze hebben, kan ons alleen maar sterker maken en ervoor zorgen dat we ons eigen leven uitdagend houden.

“Ik heb een blaadje met doelen in mijn tas.”

Jasper Fernandez Iglesias, beter bekend als "Kid de Blits" gaat skyhigh. Deze talentvolle rapper, lijkt heel goed te weten wat hij aan het doen is, maar wat ziet hij eigenlijk als zijn grootste uitdaging?
En hoe gaat hij die te lijf? Is dit een levensmissie of zal hij ooit tevreden zijn?


TheTittyMag: Wat zijn jouw doelen?

Kid de Blits: Ik schrijf mijn doelen op een blaadje en dat blaadje zit altijd in mijn tas. Ik schrijf doelen erop, die ik mezelf stel. Alleen die veranderen altijd. Mijn doelen, die ik nu op dat blaadje heb zijn oa: een stabiel persoon worden, alleen kunnen zijn, financieel mezelf en anderen kunnen onderhouden, mijn emoties goed kunnen uitleggen en duidelijk zijn over wat je wilt en verder groeien in mijn carrière. Mijn privé- en werkdoelen hangen altijd samen.

TTM: Maakt dat je onrustig?

KdB: Ja. Ik heb drukke dagen, maar het contrast met hoe druk en/of rustig ik kan zijn, is het moeilijkste om mee om te gaan. Vroeger wilde ik natuurlijk net als iedereen niet naar school en uiteindelijk ben ik na mijn HAVO naar het MBO gegaan, daar ben ik vanaf gestuurd. Ik heb een jaar lang geen school gevolgd en toen werd ik eigenlijk gek van het idee, dat iedereen wat deed behalve ik. Nu ben ik klaar met school, verdien ik geld, maar ik werk geen standaard tijden. Zelfs nu voel ik me soms als ik op een dinsdag om 11:00 wakker word nog steeds een buitenbeentje net als vroeger.

TTM: Accepteer je dat?

KdB: Ik kan niet meer niks doen. Ik blijf constant bezig en ik wil constant bezig zijn! Als ik dat gevoel krijg dan moet ik iets van mezelf aanpakken. Ik ga dan verder met schrijven of dingen bedenken. Ik voel mezelf gewoon veel te snel nutteloos en dat probeer ik te voorkomen me nooit te vervelen.

TTM: Hoe ga je hiermee om?

Kdb:Ik probeer controle over die emoties te krijgen. Ik ben nu nog niet in de fase, dat ik echt de proef op de som neem, maar voor de toekomst is dit wel iets waar ik aan moet werken. Ik weet, dat wanneer ik te weinig doe, dat ik me daar soms ook gewoon aan moet overgeven. Alles wat je jezelf echt voorneemt, gebeurt ook. Als ik voorneem om rust te nemen dan moet dat dus ook wel lukken.

TTM: Is dat vroeger wel eens misgegaan?

KdB: Mijn emoties onder controle krijgen blijft lastig. Ik kan mezelf in emoties verliezen en ik vind het moeilijk om zwaktes te tonen en met name aan een vrouw. Ik heb mezelf echt moeten aanleren om die emoties onder controle te houden in relaties. Ik kon heel bot doen tegen mijn toenmalige vriendinnetje.

TTM: Zijn er te veel mensen vind je, die niet eerlijk zijn tegen zichzelf?

B: Ja man, ik let daar nu heel erg op bij andere mensen. Veel mensen veranderen hun eigen gedrag niet en zijn er gewoon cool mee. Zoveel mensen zijn niet tot de ontdekking gekomen, dat je jezelf kan verbeteren om vervolgens als mens te groeien.

TTM: Is dat een uitdaging voor iedereen?

KdB: Zeker! jezelf leren kennen en aan jezelf werken zou een hele goeie challenge zijn. Ik merk het, dat als ik mezelf niet gelukkig voel, ik heel vervelend kan worden als iets me niet bevalt. Als het beter met mezelf gaat dan kan ik veel beter met tegenslagen omgaan. Het feit, dat je dat kan benoemen en dat beseft is zo belangrijk.

TTM: Voor de een is dat natuurlijk een grotere uitdaging dan voor de ander..

KdB: Voor mij is dat niet moeilijk, want ik heb dat altijd al gedaan. Ik ben altijd al een open jongen geweest naar mezelf en anderen toe.

Ik herinner me nog zo goed een moment uit de serie 24uurmet waarin acteur Tygo zei, dat hij zo gek werd, dat hij zichzelf vervolgens urenlang in de spiegel is gaan bekijken, totdat hij antwoorden en oplossingen had op zijn eigen vragen. Hij vond, dat zo moeilijk. Kijk ik ga zelf niet uren voor de spiegel staan, maar dit laat wel zien hoe moeilijk het leven soms kan zijn en ik wil als mens op alle facetten sterk worden en daar hoort gewoon zelfconfrontatie bij.

TTM: Ben je daarin al ver genoeg?

KdB: Ik denk zelf vaak, dat ik het aankan, maar als ik dan op een periode terugkijk dan zie ik dat dit een non- stop proces is. Ik ben nog maar 25 en het is gewoon een never ending story.

TTM: Maakt je dat niet onrustig?

KdB: Nee. Niet echt. Ik ben een artiest en luisteraars hebben totaal niet door waar ik  allemaal over nadenk. Ieder mens wil graag bevestiging, erkenning en leuk gevonden worden. Als rapper moet je een ego hebben en in de spotlight willen staan en dus als je die drang kwijt raakt dan verander je als mens, maar dat kan gebeuren. Ik denk, dat alles zijn positieve en negatieve kant heeft en dat nooit iets goeds kan zijn. Mensen, die minder lijken na te denken en maar gewoon lijken te leven, maken zich druk over weer totaal andere dingen. Het is nooit perfect.

TTM: Ben jij eigenlijk meer pessimistisch of optimistisch?

KdB: Optimistisch.Ik doe wat ik wil, ben gelukkig en ik verdien er geld mee. Het lijkt mij logisch, dat dit voor iedereen werkt. Als ik mensen in mijn omgeving zie dan zie ik ook dat dit zo is, want zij zijn gelukkig met wat ze doen. Er zijn zoveel mensen die, maar wat doen in het leven.

Iedereen aan wie je vraagt: wat wil je het liefst over 5 jaar doen, krijgt een glimlach op zijn gezicht. Alleen mensen katten meteen hun eigen dromen af met zelfbedachte obstakels en dat vind ik zo erg om te horen. Teveel mensen en met name jongeren leven dat leven.

"Waarom moet ik mezelf altijd testen?"
 

Een van onze TittyMag girls besloot afgelopen maand de zwaarste uitdaging aan te gaan, die ze voor zichzelf kon verzinnen. Namelijk de uitdaging met zichzelf.

Helemaal alleen, rugzakje op en uit haar comfort zone. Deze uitdaging gaat niet gepaard zonder twijfel en angst, maar de inzichten die het oplevert zijn de grootste beloning die je jezelf kunt geven.

‘Ik wil naar huis, ik wil naar huis, ik wil naar huis’. Met alle macht probeer ik me te verzetten tegen het gevoel dat zich langzaam meester maakt van mijn lijf. Ongemakkelijk beweeg ik heen en weer in m’n vliegtuigstoel. De stoel waarin de stewardess me probeert te gijzelen door mijn tafeltje uit te klappen en me te bedienen  van een zout kwabje in een aluminiumfolie bakje. Het is een groentelasagne of iets wat daarvoor moet doorgaan.

 

Het is altijd op dat moment, dat moment dat ik weet dat ik niet meer terug kan, dat ik me af vraag wat de meerwaarde is van de uitdagingen, die ik mezelf constant opleg. En niet alleen ik, als ik m’n facebook en instagram feed mag geloven leven we allemaal in een constante challenge. Wie leidt het coolste, mooiste en meeste uitdagende leven? Ik doe een gooi naar de winst. Mijn inzet is een maand reizen door Mexico, maar wel alleen. Naar de beste surfspots aan de Pacific. Dat ik daarvoor alleen een van de gevaarlijkste provincies van het land wil gaan doorkruizen en dat mensen in mijn omgeving dat enigszins zorgelijk vinden, daar lach ik natuurlijk om. Geen uitdaging is mij te groot.

De keren dat ik alleen de wijde wereld in trok zijn niet meer op een hand te tellen. Ik verhuisde al twee maal naar een stad waar ik niemand kende, begon ik helemaal opnieuw. En nooit ging het mis, altijd was het resultaat succesvol. Toch moet ik mezelf iedere keer weer moed inspreken als ik besluit dat het super leuk is alleen op reis te gaan. Want stel dat niemand vrienden met me wil zijn, dat het allemaal heel stom wordt, dat ik helemaal alleen achter blijf en dus mislukkeling lijk? Waarom moet ik mezelf altijd zo testen? Waarom kan ik niet gewoon lekker in die comfort zone gedijen?

 

De drukte van DF, oftewel Mexico City raast aan me voorbij. Ik sta al 5 minuten stil, midden op de stoep. In m’n hoofd maak ik een escape plan, de vluchten zijn cheap dus ik kan elk moment naar San Fran vertrekken waar vrienden wonen en je ook kan surfen. Zo. Oplossing indien nodig. Ik spreek namelijk amper Spaans en heb in de eerste 5 minuten in deze stad mijn pinpas al in de pinautomaat laten zitten. Goed begin. Ik haat dit, ik haat dat ik wil dat ik deze uitdaging aan ga. Waarom, waarom waarom?

Omdat ik verslaafd ben aan de reward. Nadat ik mezelf push om het ongemakkelijke domein te betreden waarin je random mensen aanspreekt om vrienden mee te worden of in je eentje zonder telefoon of boek in een restaurantje neer te ploffen voor een avondmaaltje, kom ik altijd tot de conclusie dat alles buiten de comfortzone awesome is. Dat je met niemand rekening hoeft te houden, de coolste plekken ontdekt en op avontuur gaat met mensen die normaal nooit je vrienden zouden zijn. Maar de grootste reward is dat het lukt, dat je de uitdaging weer wint, misschien zelfs verpulvert.

Want als ik daar dan sta, op die stoep in DF, zonder pinpas, zonder vrienden, zonder te kunnen communiceren. Dan weet ik weer wat de echte uitdaging is in het leven. Niet al die challenges waar wij aan willen voldoen en waarvan we de bewijzen delen op onze insta profielen. Maar de simpele dingen waar je echt gelukkig van wordt te kunnen delen met mensen die je je vrienden kunt noemen, face to face.

 

Laat Cesar ook ff lullen
Cesar Majorana (1996) is een bad bitch met angst voor het universum. Hij presenteert tv-programma’s voor de VPRO en werkte voorheen bij BNN en VICE. Je kunt hem volgen op Twitter of Instagram, maar je kunt beter je dromen volgen.

Ik ben begonnen met mediteren. Alweer. Dit ritueel vangt nu zo’n 2 keer per jaargetijde aan. Het begint meestal met het vergeten van mijn sleutels in de koelkast. Dan weet ik: Cesar pakt het verkeerd aan. Het helpt dan om te mediteren. In mijn eentje. Dan doe ik mijn ogen dicht en probeer ik even ‘uit’te zijn.

De eerste keer gaat het altijd fout. Als het nét lukt om even een lege kop te hebben overvalt de gedachte “wow, ik denk nu aan niks” me. De truuk is om ook die gedachte over te laten waaien. Feitelijk is mediteren voor je hersenen wat Billy Blanks is voor je buikspieren. Zoiets moet je trainen.

Wat ik van de mindfulness-industrie begrijp is dat mijn stilte-methode nogal primitief is. Sinds ik in Amsterdam woon word ik namelijk overdonderd door ‘betere’ mindful-mogelijkheden. Bijvoorbeeld ‘Bikram yoga’ - waarbij je in een ruimte met 30 andere volwassen mensen moet zweten. Helemaal niks voor mij, want ik houd niet van zwetende mensenmassa’s (ik trek zomerfestivals ook slecht). 

Ik geloof dat kapitalisme catert aan yuppen en hun behoefte tot rust. 

Elke startup, of nieuwe retailer, waar ik over lees lijkt godbetert te bestaan dankzij 1 gegeven: millennials doen alles om vaker lui te zijn. Zelf je yoghurt mixen met havermout? Vergeet het! Daar is een hele winkel voor in mijn straat. Ik vrees dat ik die winkel handig ga vinden. Het is goedkoper dan Bikram.

In de Metro lees ik over de frisse startup Kindu: de app die je seksuele opdrachten toeschuift. Daarmee hoef je je uitzichtloze seksleven niet eens zelf te verfijnen: dat doet een app voor je.

Ik verlang soms naar een universum waar ik het geduld heb voor yoga.
Zei ik yoga? Ik bedoel ook yoghurt.


Lees meer van Cesar op:
http://twitter.com/cesarrazord
http://instagram.com/cesarforever
http://defusie.net/natuurrampen/
De Broer van Roos


Uitdaging 

daar morgenstond
daagt vandaag uit

dagvaarding luidt
klokje weer rond.




 

Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeen, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Cesar Majorana, Raymond van Mil, Jasper Fernandez Iglesias, Mirjam van Tiel en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze elfde editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2016 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp