Copy
18 april 2017 | Editie 28 | Lichaam

I'm a fountain of blood. In the shape of a girl.” 
Bjork

 

Feminisme is een trucje geworden om iets te verkopen. Het werk van Carlijn Jacobs springt je meteen in het oog. De modefotografe benaderd de schoonheid van haar modellen niet op de 'perfecte vrouwen in dito outfit en omgeving' maar juist door hun apart- en bijzonderheden te benadrukken. 
Waarom ik stopte met gogo dansen. Als aan je beroep vooroordelen kleven, omdat het van je eist dat je de center of attention bent en je lichaam de hoofdrol speelt, durf je dan te kiezen voor je passie of laat je je leiden door de meningen van de omgeving. The TittyMags Fanny stond voor de keuze. 
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: Lichaam


Woman. We hebben eisen. Hoge verwachtingen. We schakelen ons lijf soms los van ons brein. Dat ding wat ergens onder onze nek zit. Wat soms zo dwars doet. Omdat we dat deel zo graag willen, maar niet helemaal kunnen controleren. We worden boos als het er niet uitziet zoals we willen, niet zo hard rent als we moeten of op de rem drukt terwijl de agenda nog vol afspraken staat.
Maar dat lijf is meer dan die meningen van buitenaf. Die perfectie die we vinden dan het moet belichamen. Het is meer dan schoonheid, meer dan brute kracht, meer dan pure lust. Het is ingenieus, want niet de tijd heelt alle wonden en alleen jouw voeten bewandelen het uitgestippelde pad. Hoe kunnen we het soms zo verachten terwijl het zo goed voor ons zorgt?
Dus rol jezelf eens op in je eigen warme armen, knieën zachtjes tegen je borst gedrukt. Voel je de warmte van je lijf, de zachtheid van je huid? Bedank je in je hoofd dan al die vezeltjes, die celletjes, die je die eigenwijze, independent powervrouw maken die je bent. Dat hebben ze namelijk wel verdiend.
"Feminisme is een trucje geworden om iets te verkopen"
// She does not strive for perfection but for idiosyncracy // En dat maakt het werk van modefotografe Carlijn Jacobs ook zo opvallend, want als we iets met een spread in Vogue associëren is het toch wel het woord perfect. Niet dat de modellen in Jacobs foto's er ook maar iets minder mooi van woorden, maar toch zien we ze ineens door een heel andere bril. De alienachtige, surrealist beelden die zij creëert zijn heuse kunstwerken. 
TheTittyMag: Jouw werk is ook echt kunst, het hing vorig jaar nog op de expositie van Helmut Newton in FOAM, Amsterdam. Dit stak sterk af naast de grote seksuele beelden van Newton. Wat voor reacties kreeg je dan?
Carlijn Jacobs: Er waren op die foto geen uitgesproken reacties op mijn weergave van de vrouw. Mijn werk is totaal niet seksueel bedoeld en mijn vrouw is in dit werk eerder een abstract wezen in een ondefinieerbare ruimte. Ze ligt in een onmogelijke pose en mijn intentie was niet om haar hier sexy te laten zijn. De meest heftige reactie vanuit het publiek was, dat mensen haar te dun vonden.

TTM: Hoe omschrijf je jouw eigen werk?
CJ: In mijn werk is sprake van een esthetische vervreemding. Het is esthetiek, maar net iets anders. Ik probeer iets te maken, wat nog niet gemaakt is. Ik wil, dat mensen twee keer kijken naar mijn werk en actief blijven zoeken. Ik houd ervan mezelf te vernieuwen. Ik ben vrij experimenteel, maar je herkent mijn werk wel meteen.

TTM: Wordt jouw werk regelmatig vergeleken met het werk van anderen?
CJ: Door het werk op de Helmut Newton- tentoonstelling in Foam vorig jaar worden mijn foto’s steeds vaker met zijn werk vergeleken. Ik houd zelf alleen niet van perfectie en plat naakt in mijn weergave van de vrouw. Ik vind iemand vaak niet knap als de persoon al als standaard knap door de maatschappij wordt gezien, dus de sexy vrouwen van Newton kunnen bijna niet vergeleken worden met die van mij. De modellen, die ik gebruik kunnen niet worden gezien als een lustobject, omdat ik van een ‘ongemakkelijke’ vorm van naakt houd. Newton gebruikt ontzettend knappe vrouwen, maar daarentegen polijst hij zijn vrouwen niet aangezien lichaamshaar nog duidelijk te zien is in de beelden.
Carlijn Jacobs for FOAM
TTM: Hoe bewust ben jij bezig met hoe je de vrouw afbeeldt?
CJ: Het is een trend, die je nu overal ziet en ook binnen de fotografie. Ik zie veel mensen die claimen feminist te zijn. Alleen wat is feminisme vandaag de dag? Waarom zou je niet een feminist kunnen zijn als je een vrouw mooi weergeeft? Ik vind de ware feminist een feminist die niet naar iets zoekt, maar het gewoon is zonder hard te schreeuwen. Ik ben niet feministisch in mijn werk en ik wil dit hiermee ook niet uitdragen.

TTM: Is het niet moeilijk om in de commerciële wereld van de modefotografie jouw eigen stempel te drukken op je werk? Het lijkt me toch makkelijker om een vrouw op een manier weer te geven, die in het algemeen gezien wordt als ‘makkelijk mooi’ door de maatschappij.
CJ: Ja, het is lastig en vaak moet je je eigen ideeën aanpassen voor de opdrachtgever. Vanuit een merk wordt veel bepaald en er wordt enigszins aangegeven hoe ik mijn modellen op de foto zet, al probeer ik wel mijn eigen visie te laten overheersen.

TTM: Is het makkelijker om mannen vast te leggen dan vrouwen?
CJ: Ik werk liever met vrouwen dan met mannen, want mannen voelen hun eigen lichaam niet. Ik moet daardoor als fotograaf volledig het model sturen in zijn poses. Ik zie meteen hoe goed iemand zijn of haar eigen lichaam kent.
Carlijn Jacobs for Het Stedelijk Museum
TTM:  Kan er eigenlijk een verkeerde manier zijn qua weergave van de vrouw binnen de modefotografie?
CJ: Mensen willen vaak graag een statement zien en maken, maar ik doe dat bewust niet in mijn werk. Door de tentoonstelling in FOAM werd dat wel van mij verwacht. Ik vind, het ook moeilijk als mensen commentaar hebben op Helmut Newton’s weergave van de vrouw. Ze gaan dingen voor hem invullen, terwijl hij zichzelf helemaal niet meer kan verdedigen. Mensen denken te graag in hokjes.

Tegenwoordig  hebben sommige fotografen de intentie om vrouwen op een specifieke feministische manier weer te geven om zo meer aandacht te krijgen. Alleen voelt dit soms heel kunstmatig aangezien de meesten niet de geschiedenis van het feminisme kennen. Hierdoor kan het sterk weergeven van de vrouw of een visie op het feminisme een trucje worden om iets te verkopen. Het schoonheidsideaal lijkt nu niet meer helder te zijn en niemand lijkt te weten waar hij of zij het over heeft. Ik ben allergisch voor trends, dus ik wil zelf liever niet het kaartje ‘feminist’. Voor het feminisme was gender een veelvuldig gebruikt begrip en nu zetten we vrouwen veel puurder en rauwer neer. Er lijkt nu binnen de modefotografie ruimte voor een ander vrouwbeeld te ontstaan, maar het kan ook gewoon een kortstondige trend zijn. Binnen de fotografie hanteren we een vrouwelijke gaze en mannelijke gaze. De rol van de vrouwelijke fotograaf is binnen mijn vakgebied soms nog niet eens geaccepteerd, zo word ik vaak in het buitenland nog gezien als de stylist in plaats van de fotograaf, omdat ik een kleine blonde vrouw ben. De visie van mannelijke modefotografen is nog altijd bepalend, maar dat is ergens ook logisch aangezien zij veel technischer zijn, al hebben vrouwelijke fotografen meer smaak.

TTM: Kan jij zelf het onderscheid zien tussen het werk van een mannelijke- of vrouwelijke fotograaf?
CJ: Mannen vinden andere dingen mooi aan een vrouw dan vrouwen aan een vrouw. Ze beelden vrouwen absoluut op een andere manier af. Mannen zetten hun vrouwelijke modellen eerder heel vrouwelijk neer. Al beeld ik mijn mannen juist heel vrouwelijk af, zo heb ik bijvoorbeeld reacties gekregen op een foto voor Vogue met op de cover een mannelijk model. Men wist namelijk niet precies welk geslacht het model had. Ik probeer het geslacht soms los te laten en niet altijd mijn modellen in hokjes te plaatsen als fotograaf. 
<
Illustratie door Gerdien van Halteren
"Waarom ik stopte met gogo-dansen."

Door de meningen van anderen over hoe ik mij hoor te gedragen doe ik wat volgens onze maatschappij het juiste is. Door met de massa mee te bewegen. Heb je het gevoel dat je door omgeving serieuzer genomen wordt. Ik trek veel op met jongeren van verschillende nationaliteiten. Zij, oefenen invloed uit op de manier waarop ik mij als vrouw hoor te gedragen. 
Maar hoe hoort een vrouw zich dan te gedragen in de scene waarin ik functioneer? En door wie wordt dit bepaald?

De ideale vrouw volgens mannen uit de uitgaansscene: Ze studeert, gaat niet te veel uit, weet zich te gedragen, is zorgzaam, mag niet meer verdienen dan haar partner, staat niet té veel in het middelpunt en, het allerbelangrijkst, heeft niet te veel bedpartners gehad. En met niet te veel bedoelen ze op één hand te tellen.

Ik werkte zo’n 3 jaar in clubs als gogo-danseres. Er is zoveel negativiteit over vrouwen in het nachtleven, dat ik ‘t mezelf in veel dingen (werk/relatie/vrienden/familie) moeilijk heb gemaakt. Iedere keer jezelf maar blijven verantwoorden dat je danst omdat je het leuk vindt. Dat je danst omdat je denkt dat je ’t goed kan. Dat mensen eerst kennis met je moeten maken om te snappen dat wanneer je danst het niet betekent dat je niet kan studeren of volgens de norm een ‘normale’ baan ernaast zou kunnen beoefenen. Dat je niet meteen met de hele club hebt geslapen. Ik heb letterlijk opmerkingen naar mijn hoofd gekregen als: ‘Hoe kan het dat jij studeert en hier aan het dansen bent? Spoor je wel? Jij hoort hier toch niet thuis?’. Alsof ik een facking pornoactrice was. Maar omdat mensen je op die manier bekijken voelt het wel alsof je er een bent. 

Ik had in die tijd gewoon een vriend. Die het allemaal hartstikke oké, vond. Hij kwam mij eigenlijk bijna altijd ophalen en ging zelfs mee naar boekingen. Hij vond het prachtig. ‘Je danst en verdient daarmee ook nog eens je geld, wie wilt dat nou niet?’.

Drie keer15 min op en je kan weer naar huis, ideaal toch? Het interesseerde hem niet hoe anderen erover dachten. Het enige wat hij daarop zei was: ‘Ze zijn gewoon jaloers, ze zien een mooie vrouw in een schaars pakje. Ja, dat is intimiderend, maar jij danst je rondes en erna ga je meteen naar huis. De dames die als bezoekers in de club staan zullen veel meer aangesproken worden en die gaan misschien wel niet rechtstreeks naar hun eigen huis. Alleen daar heeft niemand een oordeel over’.

Daar heeft hij een punt. Dat is zo. Met dansen wordt je een object. Je staat in het middelpunt. Mensen gaan je nou eenmaal beoordelen. Dus wat je ook doet. Eén knipoog is al te veel.

De simplificerende gedachtegang van veel mannen die ik tijdens het werken ontmoet heeft mij in veel dingen geremd, maar aan de andere kant had hun denken mij al zodanig geïnfecteerd, dat ik niet meer wist wat ik zelf verstond onder een goede vrouw zijn. 

Naarmate ik ouder werd ben ik me meer verantwoordelijk gaan voelen voor m'n toekomst en hoe ik door anderen gezien wil worden. Mijn relatie ging uit. Niet door het dansen, gewoon uit elkaar gegroeid, en ik voelde me zonder hem niet meer comfortabel met dansen. De dodelijke blikken. Opeens voelde ik me kwetsbaar. Er was niemand meer die zei: ’t is leuk wat je doet'. Ja, andere vrouwen die het werk ook wilde doen. Was dansen die overload aan shit en negativiteit ’t allemaal nog waard? Nee, voor mij niet. Ik had andere doelen. Ik was de strijd zat. En maakte de keus om te stoppen. Niet alleen door de mannen, maar door alle meningen. Ik was in hun ogen 'niet zo'. Waarop ik antwoordde: 'Maar hoe zijn zij dan volgens jou? We dansen, het is niet zo dat we met mannen praten. Laat staan mee naar bed gaan. We zijn aan ’t werk'.

Helaas voor de dansscène in Nederland zijn er ook genoeg dames die voor bijna niks willen dansen. ’Die zo de boekingen kapen. Een obsessie hebben met hun uiterlijk. De uiterlijke competitie is moordend. En ook in deze wereld geldt sex sells. Hoe leuker je met opdrachtgever bent. Hoe groter de kans dat jij op z’n volgende event staat. Slecht was ik erin iemand proberen te vriend te houden terwijl je ’t gewoon zakelijk wilt houden. 

Ik kreeg op gegeven moment van een opdrachtgever een paar tips. Hij zei dat als ik opdrachten wilde binnenhalen ik moest leren flirten. Volgens hem keken de mannen helemaal niet of er goed werd gedanst. "Denk je dat dat ons interesseert? Het liefst hebben we iemand die lekker is!' Dus als hij de keuze had uit iemand is die niet kon dansen maar wel lekker was tegenover iemand die alleen heel goed kon dansen, dan was de keuze snel gemaakt...

Dit gesprek was naar. Ik ben mezelf toen vragen gaan stellen over de manier waarop mannen ideeën over verleiding op vrouwen projecteren. Maar ik besefte me ook dat, doordat ik mezelf als lustobject presenteerde, ik deze simplificerende gedachtegang ook in stand hield. Ik kwam tot een punt dat ik eerlijk naar mezelf moest zijn en moest toegeven dat ’t niet enkel gaat omdat het dansen leuk vinden. Het gaat ook om in ’t middelpunt willen staan. De aandacht. Het gevoel te hebben dat dit voor jou vrouwelijk zijn is.

Een paar jaar geleden zag ik ’t feminisme nog als een manier om trots te kunnen zijn op je vrouwelijkheid. Je vrouwelijke vormen. En dat ben ik nog steeds. Alleen zet ik het nu niet meer in om dingen voor elkaar te krijgen. Nu vind ik in het feminisme juist de kracht om te laten zien dat je zonder je lichaam in te zetten ook veel kunt bereiken. Dat is iets extra’s dat je als vrouw zijnde meekrijgt, maar het moet niet de hoofdpersonage worden.

Deze ervaringen zorgen ervoor dat ik me stoor aan hoe er in jongere generaties door mannen over vrouwen gedacht word. Over mannelijke sletten wordt niet gesproken, vrouwelijke sletten zijn er in overvloed. Vrouwen passen zich aan naar hoe mannen hen portretteren. Naast het feit dat ze vrouwen als lustobject neerzetten, vinden ze dat we ook makkelijk te krijgen zijn en geven we ons volgens de man ook veel te snel bloot. Mannen zijn bang om een relatie aan te gaan in een tijd als deze, omdat in hun ogen de vrouwen in deze tijd verpest zijn. Ze maken daardoor onderscheid tussen goede of slechte vrouwen. Een goede vrouw is er een die aan alle eisen voldoet. En zo hebben we weer drie stappen terug in de tijd gezet.

Ik denk dat wij als vrouwen elkaar moeten leren dat we niet met de gedachtegang van de man mee moeten gaan, hen niet moeten willen pleasen, maar onszelf moeten blijven respecteren door achter onze vrouwelijkheid te blijven staan. Hierbij is niet alleen de denkwijze van vrouwen belangrijk, er moet juist ook verandering komen in de denkwijze van mannen. Mannen zouden meer respect voor de keuzes van vrouwen moeten opbrengen. Zodat vrouwen meer vrijheid hebben om zich op hun eigen manier te uiten.

De contradictie in dit verhaal is wel dat ’t niet betekent dat je net als ik met iets moet stoppen. Doordat er ope een bepaalde manier over je gedacht wordt. In tegendeel. Ik denk juist dat het sterk is als je door gaat. Je moet je alleen bewuster zijn van wie jij bent en door wat je je wilt laten vormen. Denk ik.<

De broer van Roos
LICHAAM

Lang uit
je lichaam
langzaam

licht uit
't licht aan 
't ligt aan

dat uitzicht
wat uitlicht
gezicht is
uit zicht

licht uit
licht aan
langzaam
je lichaam
 
There is more where this came from! 
In Gedichten van de broer van Roos. Die vind je hier.  
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Fannie van Holsteijn en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Gerdien van Halteren, Carlijn Jacobs en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze achtentwintigste editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp