Copy
21 februari 2017 | Editie 20 | Luxe

“Some people think luxury is the opposite of poverty. It is not. It is the opposite of vulgarity." 
Coco Chanel

Waarom we massaal falen op relatiegebied. 
The Tittymags Fanny vraagt zich af of we wel door hebben in wat voor luxepositie we leven qua daten. We hebben alle dateopties binnen handbereik in 1 app en bezegelen het lot van onze potentials met 1 swipe. Is dat waarom wij zo relatiebang zijn? Komen we om in de overdaad aan keuze?
Dat ik hier echt mezelf kan zijn, dat is zo'n luxe!
Jezelf kunnen zijn is een luxegoed waar we soms niet meer bij stilstaan. Jennifer moest daarvoor van Jamaica naar Nederland vluchten. Ze werd verstoten door haar familie en vrienden en kreeg dagelijks doodsbedreigingen van wildvreemden op straat. En dat alleen omdat ze lesbisch is..
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: luxe.

Woman. Ben je ooit tevreden? Of wil je altijd beter? Want tja, beter is exclusiever, voor minder mensen bereikbaar, en dat maakt jou de lucky one die in de luxe leeft dat te mogen bezitten. In de spiegel zie je een unicorn, zo exclusief en onbereikbaar, dat ‘ie alle die weelde ook verdient. Alleen het beste is goed genoeg. Maar in onze eindeloos zoektocht naar nog beter, hebben we nog wel oog voor de luxe positie waarin we ons al in bevinden?
Want onze wereld biedt ons een eindeloze reeks aan opties. Niet of we onszelf kunnen zijn, maar welke zelf, swipend naar de juiste match. Maar al die mogelijkheden op nog beter, comfortabeler, is dat luxe of een vloek? In de overdaad aan keuzes die we iedere dag kunnen maken, wie ziet nog de bomen door het bos? Hoe kunnen we weten wat het beste is als we beter met beter vergelijken moeten?
Is luxe niet ultiem genieten van mooie dingen, simpel zoals ze zijn. Gewoon omdat het je gelukkig maakt, in het moment en er geen meetlat ligt om langs te testen of het net iets beter kan. Is luxe dezer dagen misschien wel niets te kiezen hebben? Dan kunnen we daar vandaag aan gaan beginnen, om in luxe te leven, door al die opties even links te swipen.
Waarom we massaal falen op relatiegebied
Alles is tegenwoordig online verkrijgbaar, informatie, spullen, eten. In ons leven is het hebben van keuzes allang geen luxe goed meer. Alles is met 1 klik binnen handbereik en de volgende dag al in huis. Dus waarom kunnen we dan niet onze grote liefde downloaden in de app store? Wel zo handig want dan kunnen wie die ook meteen weer verwijderen als we uitgespeeld zijn. We zijn ons soms niet meer bewust van het gemak waarmee we alles vanaf onze iPhones fixen.

Brak? Dan fietst foodora die poke bowl toch gewoon naar je huis? Kan je ondertussen meteen het laatste seizoen van Narco's bingewatchen, want is er nog iemand op deze wereld die netjes iedere week kan wachten op een nieuwe aflevering? En ja, deze ontwikkelingen maken ons leven super relaxt en alleen maar makkelijk, maar…
PROBLEMALERT: we verwachten nu dat alles in het leven zo gemakkelijk te verkrijgen is, dus ook je volgende lover. En of dat nou zo’n goed idee is…  
 

We doen alles voor de #relationshipgoals. Graag vullen we onze instafeed niet alleen met onze perfecte ontbijtjes, tripjes en sixpacks, maar ook  die ene coupleselfie, die laat zien wat een crazy en benijdenswaardig stel we toch zijn. Maar als je je dan vandaag terugscrollt naar die valentijnspost van vorige week waarin jullie super happy door de rozenblaadjes op bed rollen, hoor je dan ook alleen maar krekels als je je afvraagt hoe het nou echt met jullie gaat?

En is dat ook niet juist het probleem van de generatie van nu? Dat we een stelletje luie donders zijn. Dat we geen moeite willen doen. Dat we niet inzien in dat relaties een luxe zijn en geen vanzelfsprekendheid? Maar we willen niet gebonden zijn, want dat is eng en brengt verplichtingen met zich mee. We willen het niet benoemen. Het woord relatie. Gadver! Nee, we zeggen liever dat  “we het gewoon leuk hebben samen” of  we doen aan “netflix and chill”. Maar RELATIE? Liever niet, dan zitten we namelijk ergens aan vast. We willen wel een relatie, maar dan zonder de lasten en mét alle lusten. Want wat hebben we nou eigenlijk met elkaar buiten appen, snappen en seksen? Moeilijk gedoe. En daar hebben we geen tijd voor..
 

Door al die focus op onze perfecte display online en in real life, lijkt praten best wel een dingetje te zijn geworden. We willen ons verschuilen achter hoe we gezien willen worden, onze perfecte persona. Op die manier hoeven we ons niet kwetsbaar op te stellen en zo lang niemand dichtbij genoeg komt zullen ze niet achter onze imperfecties komen. Want wat nou als de volgende lover erachter komt dat jouw drolletjes stinken?

En tóch zoeken we allemaal die éne perfecte persoon. Maar wanneer is het nou perfect als je op Tinder een never ending selectie aan potentials aangeboden krijgt? Is die ene die er best wel goed uitziet dan je swipe naar rechts wel waard? Of moet je toch nog heel even door blijven scrollen of er niet net iets beters is? Het gras is altijd groener aan de overkant. Maar wie heeft je verteld dat je überhaupt naar het groenere gras moet zoeken? Bruin of geel is ook een kleur.
Helaas, we lijken geen genoegen meer te nemen met goed of gewoon leuk. Het kan altijd beter. Want, ja, eerlijk? Na 3 keer daten zie je ineens die pukkel of is die onafhankelijke houding die je zo imponeerde eerder een cover up van geen toekomstdromen hebben. Pfff, dan moeten we ineens weer dealen met iemand anders problemen, terwijl die nieuwe happn match er perfect uit lijkt te zien. Waarom zou je daar dan niet voor gaan?

We hebben moeite om ons aan iemand te binden. Iemand waarvoor je door het vuur gaat. Zelfs al heb je best een lijstje met verbeterpunten. Want we willen zelf iemand die naast ons staat in het leven en ons goed genoeg vindt om wie we zijn. Dus durven we onszelf te pushen om een keer de tijd te nemen elkaar te leren kennen, te leren vertrouwen. Om echt eens die moeite te doen. Maar we doen liever alsof het ons allemaal niet uitmaakt, zelfs niet als we voor de rest van ons leven alleen zijn. Independence yolo! 
Ken je die Disneyfilms van vroeger nog? Met die heerlijke happily ever after endings? Waardoor  je van jongs af aan stiekem hoopt dat dit jouw in het echte leven ook gaat overkomen: Een prins op het witte paard, je perfect match, die je redt van het vreselijk saaie leven waarin jij je bevindt. En als jullie elkaar dan de eerste keer zullen kussen is dat natuurlijk op de perfecte plek, zo’n prieeltje in een tuin gevuld met lichtjes. Zodra jullie lippen elkaar raken gaat spontaan je linkervoet een stukje van de grond. You get the picture, right?
Maar soms lijken we te vergeten dat het een film is, dat er geen vioolmuziek klinkt als we tongen. In het echt gebeurt dit niet en dus is het perfecte plaatje in ons hoofd van hoe een relatie hoort te zijn niet reëel. Maar omdat ons in films het idee wordt voorgehouden dat de perfecte persoon vanzelf wel komt aanwaaien, zitten we maar te wachten in onze hoge torens tot we wakker worden gekust. Maar of we dan onze happily ever after hebben voor we met pensioen gaan is de vraag..


En dan passen we ook nog eens tactieken toe waarin we tegenovergesteld handelen dan ons beoogde doel verlangt. ‘Hij moet eerst reageren anders praat ik niet’ of ‘als ik mijn profielfoto gewoon tien keer per dag verander, appt hij misschien wel’. Maar misschien denkt hij wel dat je dat voor een ander doet en hem niet ziet zitten, omdat je geen contact legt. We spelen hard to get om te kijken of iemand je wel echt leuk vindt. Terwijl je er ook achter kan komen door simpelweg te praten. We spelen een spel zonder zelf de logica ervan te begrijpen. Ahaaa..


Uiteindelijk zijn we allemaal een beetje bang om gekwetst te worden, en om niet aan de verwachting van een ander te voldoen. Wat logisch is met Disney TV en zoveel opties online. Maar als het erop aankomt, is er eigenlijk niks dat we liever willen dan dat... 
<
"Dat ik hier echt mezelf kan zijn, dat is zo'n luxe!"
Jamaica, dan denk je misschien aan Rastafari. Aan een goede jonko, Bob Marley en get up, stand up for your right. De ultieme chillplek dus, waar iedereen helemaal zichzelf kan zijn. Maar die luxe geldt niet voor iedereen op het eiland. Jamaica staat in de top tien van de meest homofobe landen ter  wereld en dus overleeft de LGBT community achter de gesloten deuren van de kast.

In het extreem christelijke Jamaica is homoseksualiteit verre van geaccepteerd en is de afkeur zelfs zo in gebakken in de cultuur dat er in de wet is vastgelegd dat je voor het hebben van anale seks tien jaar achter de tralies kunt verdwijnen. Het openbaar lynchen en verkrachten van homoseksuelen is eerder regel dan uitzondering en blijft vaak ongestraft.
Nadat ze werd verstoten door haar familie en vrienden, haar baan verloor en zo zwaar bedreigd werd dat ze de straat niet meer op durfde, besloot Jennifer Clark twee jaar geleden naar Nederland te vluchten. “Ik was een doelwit geworden voor mijn hele buurt. Iedere dag stonden er mensen voor mijn deur te tieren en te schelden of ze gooiden bijvoorbeeld eieren tegen mijn ramen. Op straat werd ik aangevallen, verbaal en fysiek, ze spuugden letterlijk op me. Ik werd zo moe van het voortdurend op m’n hoede moeten zijn, de hele tijd over m’n schouder te moeten kijken of iemand me wil aanvallen. Ik wilde eindelijk mezelf kunnen zijn en gelukkig kan dat hier.”
 
Jennifer leefde zoals vele LGBTers in Jamaica lang in de kast. Ze trouwde met een man en samen kregen ze een dochter. Maar na een paar jaar huwelijk besloot ze dat ze de schijn niet langer op kon houden en dat ze in privésfeer open wilde kunnen zijn over haar geaardheid. “Ik wist wat de consequenties hiervan zouden zijn, namelijk dat veel van mijn vrienden en familie zich tegen me zouden keren. Maar de echte problemen ontstonden pas toen ik een bevriende collega op de hoogte wilde stellen. Ik had in een email aan haar niet op reply, maar per ongeluk op reply all gedrukt en mijn mail ging naar het hele kantoor. De volgende dag hoefde ik niet meer terug te komen.”
Maar een aanval op een gayfriend was voor Jennifer uiteindelijk doorslaggevend voor haar vertrek. “We woonden allebei in dezelfde wijk en inmiddels was het in die buurt al algemeen bekend dat wij allebei homoseksueel zijn. Toen hij, zonder iemand lastig te vallen, naar huis wandelde, werd ‘ie van achter aangevallen met een mes. Vervolgens begonnen steeds meer mensen op hem in te slaan en trappen. Hij is daar op straat overleden, alleen omdat hij homo was.”

De LGBT community heeft in Jamaica weinig instanties om om hulp te vragen als ze te maken krijgen met geweld en misbruik. De politie staat er om bekend dit soort misdrijven vaak ongestraft te laten passeren. Mensen worden weggestuurd met opmerkingen als ‘je zal het er zelf wel naar gemaakt hebben’ of ‘je kan ook wel een goed pak slaag gebruiken’.
De laatste jaren kan de gay community zijn stem wel steeds luider later horen via de gay rights organisation JFLAG. Ze kunnen steeds opener demonstreren en proberen via lobbying en door rechtszaken aan te spannen de discriminerende wetgeving in het land aangepast te krijgen.
 
“Ik ben na mijn ontslag direct actief geworden bij JFLAG, maar dat is nu nog vooral een symbolische stap. We kunnen op geen enkele manier echt invloed uitoefenen. In de laatste verkiezingen werd er wel gesproken over het aanpassen van wetten die vooral homoseksuelen targetten, maar actie komt er maar niet. De politici zeggen dat dat komt omdat ze hiervoor nooit de steun zullen krijgen van de mensen. Het is te diep ingesleten in de Jamaicaanse cultuur.”
 
Ondanks dat Jennifer het gevoel had dat ze haar broeders en zusters en de strijd voor gelijke rechten in Jamaica op gaf door te vertrekken, heeft ze geen moment spijt van haar keus.
“Ik was zo moe van het vechten en het voortdurend op mijn hoede moeten zijn. Ondanks dat het leven hier niet helemaal vrij is van discriminatie heb ik eindelijk het gevoel dat ik mezelf kan zijn, dat is zo’n luxe. Twee jaar geleden voer ik bijvoorbeeld voor het eerst mee met de gaypride. Wow! Dat er een feest is in dit land dat homoseksualiteit viert! Dat was zo’n bijzondere ervaring. Nu heb ik nog 1 ding op mijn verlanglijstje: Trouwen! Daar durfde ik op Jamaica niet eens van te dromen!”
 <
De broer van Roos
LUXEPOSITIE

Laat
Uw
Xenofobie
Erbuiten
There is more where this came from! 
In Gedichten van de broer van Roos. Die vind je hier.  
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeen, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Fannie van Holsteijn en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil,  Jennifer Clark en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze twintigste editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp