Copy

"Passion is energy. Feel the power that comes from focusing on what excites you."


Oprah Winfrey

COLUMN SASKIASOE
Onze Tittygirl vertelt waar zij haar kracht uithaalt.. of beter gezegd uit wie. Wil je weten hoe jij dat ook kan doen? Scroll dan snel naar beneden!
FEMALE GAZE
Kracht kan zich vertalen in een indrukwekkende speech, een meeslepende column, maar ook in een indrukwekkend beeld. Wil je weten hoe? Ontdek het in de street art- rubriek, de Female Gaze!
Lotte Dale 
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van onze TittyMag, Fotograaf Lotte Dale. Deze week het thema: Kracht.

Woman. 

Handen overal. Van boven tot onder glijden die twee vreemde handen over mijn lichaam. Overal op mijn lichaam, maar waarom weet ik niet. Had ik hier toestemming voor gegeven?

Handen zijn lichaamsdelen die je gebruikt om te voelen en zo meer te weten te komen over hetgeen je aanraakt. Iemand een hand geven of het strelen van een glad oppervlak, zijn hele onschuldige handelingen, alleen is het niet meer zo onschuldig wanneer deze twee handen ongevraagd dezelfde handeling op een lijf uitvoeren. Mijn lijf. Het is vrijdagavond en om de een of andere reden lijkt het alsof het vrouwenlijf dezelfde behandeling krijgt als dat ene gladde oppervlak. Nieuwsgierige vreemde handen, die willen weten hoe het voelt.

Maar heb ik gezegd dat ik dit wilde? Heb ik gezegd dat het mocht? Of staat ergens in mijn gezichtsuitdrukking beschreven dat ik hier behoefte aan heb? Ik ben toch degene die bepaalt wat er gebeurt en wie er aan mag komen?

Performancekunstenaar Marina Abramović wilde laten zien wat er gebeurt als je niet meer kunt bepalen wie er aan je lichaam zit, en welke gevolgen dit met zich meebrengt. Voor de performance ‘Rhythm 0′ (1974) bekeek zij die relatie tussen haar eigen lichaam en ‘de Ander’. Hiervoor legde Abramović diverse voorwerpen klaar op een tafel in het museum, waarmee de bezoekers alles met haar mochten doen wat ze maar wilden. Dit konden ze doen met onschuldige objecten als honing en olijfolie, maar ook met gevaarlijke voorwerpen als een scalpel en een pistool met één kogel. Hoe besluiten mensen met een ander lichaam om te gaan?

Het lijf van Abramović werd door deze vreemde handen allesbehalve lief  – of zelfs niet eens – aangeraakt. Mensen gingen er vol op los en bewerkten haar lichaam wreed. Ze werd geclaimd als een tijdelijk bezit. Haar lichaam was niet meer van haarzelf. Tijdens deze zes uur durende performance ging het publiek steeds verder en verder. Ze drukten rozendoornen in haar huid, sneden in haar vel en betastten haar hele lichaam op een gruwelijke manier. Gedurende dit alles bleef de kunstenares geluidloos zitten. Ze liet zich betasten door al die vreemde handen. Vreemde handen die van onschuldige lichaamsdelen veranderde in brute wapens, die het lichaam wreed beroerden. Uiteindelijk werd zelfs het geladen pistool op Abramović gericht. Hier was de grens voor het publiek en werd het wapen afgepakt, waarna de artiest stopte en de zaal verliet.

Hoe kan het dat men zichzelf niet in bedwang kan houden, en we onze aanrakingen op de verkeerde manier gebruiken? We horen onze aanrakingen toch juist te sparen voor mensen die we liefhebben, en waarvan we weten dat zij dit ook prettig vinden? Ons lichaam is ons persoonlijke eigendom. Een eigendom waar niemand aan mag zitten zonder toestemming, en wanneer je die toestemming hebt, er met liefde mee moet worden omgegaan. Maar een vreemde, ongewilde hand, is een hand die je niet wilt voelen. Een hand die net zo pijnlijk voelt als een rozendoorn. Een vreemde hand die wrede sporen achterlaat.<

 

FEMALE GAZE
Als je geen keuze hebt,

zijn er ook geen keuzes te kiezen.
COLUMN| SaskiaSoe| Kracht
 

Tijdens het opgroeien is er altijd een moment waarop je je ouders voor het eerst als volwaardig mens ziet. Ineens stapt hij of zij uit de mal van onfeilbare pap of mam en zie je eigenschappen waarvan je misschien wel wist dat die deel van hen uitmaakten, maar die je nog niet eerder had mogen waarnemen. Dit kan een teleurstelling zijn. De kwetsbare mens zit immers vol met onzuiverheden en ook bij de mensen naar wie je opkijkt zullen op de lange termijn deze monsters naar de oppervlakte kruipen.                                               

Toch is het een ander moment waar ik nu bij stil wil staan. Mijn moeder is namelijk enorm strijdlustig. Dat wist ik thuis niet zeker, want daar liet ze vaak het verdrietige monster aan het woord en zag ik eerder de zak- dan het spandoek. Maar toen ik een keer met ECT-penarie zat bij de RUG kwam ze met me mee in ‘hoger beroep.’ We werden uitgenodigd op het stadhuis om met een stuk of vijf gemeentelieden in gesprek te treden. Ik zag het als een verloren zaak en was daarom wellicht des te meer onder de indruk van de sigaar-en-cognac grandeur die rondhing op het stadhuis met uitzicht op de Groningse Grote Markt.  Mijn moeder, daarentegen, was unphased.  Míjn moeder heeft me die middag toch een paar officiële pieven omvergeblazen. Met stevige argumenten en grondige voorbereiding ‘won’ ze de zaak. De kracht die ze die middag toonde, bij dat gesprek dat ik zo groot had gemaakt dat ik amper een paar woorden kon uitbrengen maar waar zij haar hand niet voor omdraaide, zal ik niet vergeten. En op die middag, in dat uurtje, heeft mijn moeder dan ook een onuitwisbare indruk op me gemaakt.                                               

Sindsdien heb ik steeds meer momenten meegemaakt waar mensen in hun kracht staan. Mijn groterealtime-heroes du momentzijn de vrouwelijke docenten van wie ik leskrijg aan de UU. Studenten anno 2018 zijn luie rotzakken, die tijdens de seminars op hun Iphones dribbelen van app naar app en zowel hun digitale als analoge conversaties niet laten verstoren door degene die voor de klas staat. Dat doet menig docent de moed in de schoenen zakken. Maar voor een handjevol scherpe dames blijkt er een uitzondering te worden gemaakt. Of hebben zij het gewoon nog niet opgegeven? Hoe dan ook, hun strijdlust voor de colleges is inspirerend. Hun kracht zit ‘m zeker in hun intellect, kennis en inzicht, maar wat hen de echte power geeft is hun affiniteit met de studenten.                                                 

Net zoals mijn moeder precies wist hoe ze haar argumenten moest opbouwen en hoe ze in moest gaan op de gemeente om hen van mening te doen veranderen, weten mijn favoriete docenten wie ze voor zich hebben en hoe zij hen kunnen prikkelen. Ik ben diep onder de indruk van deze krachtige dames. Als iemand mij nu laat schrijven in zijn of haar vriendenboekje geef ik luidkeels aan bij wat ik later wil worden: hen. < 

Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dalel, Fannie van Holsteijn, Saskia Soelaksana, Marco Visscher en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Sam van der Plas,  Lotte den Toonder,  en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze  honderdeneerste editie zo awesome te maken. 
 
Copyright © 2018 TheTittyMag, All rights reserved.
You are receiving this newsletter because you subscribed at thetittymag.com

Our mailing address is:
TheTittyMag
Jan van galenstraat 95
Amsterdam, 1056 BJ
Netherlands






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
TheTittyMag · jan van galenstraat 95-2 · Amsterdam, MA 1056 BJ · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp