Copy
27 juni 2017 | Editie 38 | Lot

“It is old age, rather than death, that is to be contrasted with life. Old age is life's parody, whereas death transforms life into a destiny: in a way it preserves it by giving it the absolute dimension. Death does away with time.”

-Simone de Beauvoir
 

Column| #1: Onze vrouw van Staal  De eerste column van onze nieuwe columnist, de vrouw van staal. Ze zal ons verrassen, verfrissen en verbazen met haar scherpe kijk op de wereld om ons heen. Laat je meeslepen door deze girlboss, Titty's vrouw van Staal!
'We zijn allemaal net goudvissen.' We willen allemaal anders zijn. Wij zijn de generatie waarbij alles alleen om onszelf draait.  Dit voelt soms egoïstisch, maar is voor velen toch de enige manier om nog tot geluk te komen.. Het is dé beweging van dit moment. We willen meer.  En terwijl ik me irriteer, doe ik er zelf net zo hard aan mee. Is dat ons lot? Zijn we gedoemd tot het altijd maar willen van meer, meer en nog eens meer?
 
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van onze TittyMag, Fotograaf Lotte Dale. Deze week het thema: Lot
 
Woman. Het lot. Een heftige definitie. Toch? Of niet? Hechten we te veel waarde aan het lot en zijn betekenis? Willen we allemaal maar een Disney sprookje beleven waarin we ooit ons eigen lot gaan vervullen? En wat is het lot voor jou? Is het allesbepalend? Of kan je eigen lot altijd nog veranderen?

We willen allemaal in controle zijn van ons eigen leven, maar soms kunnen we nou eenmaal niet volledig in controle zijn van ons eigen lot. Ons lot hangt ook af van andere dingen zoals  werk, vrienden of familie. Want je lot bepaal je niet altijd zelf. Want externe factoren zijn nou eenmaal onderdeel van je leven en je levensdoel, maar hoe groot laat je die impact zijn op jouw eigen beslissingen? In hoeverre laat je je sturen door anderen? Dat bepaal je uiteindelijk toch allemaal zelf.  Klinkt dit nu ineens beklemmend, omdat je hier rekening mee moet gaan houden? Maakt het vervullen van je lot je onzeker of geeft het je een extra drive om er iets van te maken?

Maak er wat van, wees niet onzeker en laat je inspireren door die andere belangrijke factoren. Wees niet bang voor het kleine woordje 'lot' en omarm het. Een lot kan je stipje zijn op de horizon, maar daar mag je heus soms af en toe zelf van afwijken. 

Column #1: Onze vrouw van Staal

 
Ik ben rond en zacht. Als je me aait, word ik warm vanbinnen. Maar vanbuiten verstijf ik. Mijn zachte rondingen. Ik vervloek ze, ik omarm ze. Maar jij mag dat niet. Met je bevestigende handen. Dat al het ronde er nog zit.
 
Ik weeg misschien een Instagrammetje te veel. Heb geen sixpack wat je lekker pakt. Geen keiharde kont waar je een avocadopit mee kraakt. Maar mijn zelfvertrouwen breek ik zo doormidden. Met elke like en klik voel ik mij steeds minder ‘ik’. Elke dag scroll ik mezelf met onzekerheid vol. 
 
Ik wil sterker zijn dan mijn duim die voorbij de foto’s schuift. Perfecte plaatjes die een plaatje zijn om naar te kijken. Niet het beeld dat ik in de spiegel zie. Want ik sta elke ochtend op met een kilokater. Mijn twijfels wegen zwaarder dan het getal dat op de weegschaal staat.  
 
Ik eet een Insta-filter als ontbijt. Er is geen ruimte voor meer. Mijn buik is vol van onzekerheid.
 
Maar er is altijd plek voor het toetje. 
 
Het lekkerste van alles. Dat alle lege gaatjes opvult. Dat ene gevoel dat opkomt als honger. Honger naar meer dan alleen een lekker lijf te willen.
 
Want ja, ik ben zacht en rond. Als je me aait, veeg je zo honderd koekkruimels mee. Je mag me juist omarmen. Me door elkaar schudden als ik vastzit in mijn hoofd. Als een puddingtoetje dat je zo uit het plastic schudt. Dat ben ik. Onaangetast, glimmend én helemaal perfect.
 
Mijn lichaam is geen tempel. Eerder een kliko die een klein beetje uitpuilt. Je kan niet om me heen. En dat is maar goed ook. Ik ben misschien rond en zacht. Maar ik ben ook een vrouw van Staal. En breken? Dat doe ik niet.<
 
 
Illustratie door Tittygirl Gerdien van Halteren (@thisis_gary)

WE ZIJN ALLEMAAL NET GOUDVISSEN
We willen allemaal op Monica Geuze lijken, werknemer van de maand worden, en de meeste vrienden hebben. We willen allemaal anders zijn. Niet vergeten worden. Maar… We weten ’t niet als onze buurman al tien jaar dood in z’n huis ligt weg te rotten. Wij zijn de generatie waarbij alles alleen om jezelf draait. We leven in een maatschappij waarin ieder voor zich leeft. En dit voelt egoïstisch. Maar voor sommige is dit de enige manier om nog tot geluk te komen.. Het is dé beweging van dit moment.  We nemen geen genoegen meer met alleen een A-diploma. We willen meer. We willen bevestiging in hoe goed we zijn. We willen gezien worden. En terwijl ik me irriteer, doe ik er zelf net zo hard aan mee.

HET IS NIET ERG OM DRIE VRIENDEN TE HEBBEN
Eenzaam zijn. Dit doet me denken aan onze vissenkom thuis. Ergens lijkt ons leven best veel op die van goudvissen. En gaan we op dezelfde manier door het leven. We zijn ons niet meer bewust van de kleine dingen om ons heen. We zwemmen maar door en door. En op een dag zijn we dood. Maar die vissenkom blijft gewoon bestaan met of zonder jou. Er is ook ooit zo’n spreekwoord over gemaakt: ‘wie het kleine niet deert, wie het grote niet eert.’ En dat is iets waaraan ik mezelf ook schuldig maak. Waarom kan je soms geen compliment aannemen. Waarom kan je soms niet gewoon blij zijn met een 6. Waarom kan je soms niet gewoon even niks doen om je heen kijken en bedenken: ‘dit is leven’?
Dit is iets waarin ik mezelf heel erg herken. Chronisch ontevreden zijn. Want het behalen van iets geeft een kick, maar daarna willen we altijd weer meer. Dan is dat niet meer goed genoeg.
Al is het alleen maar omdat er altijd wel iemand is die het beter voor elkaar lijkt te hebben. En dat wil jij dan ook. Soms moet ik echt even tegen mezelf zeggen dat ik het zo slecht nog niet heb. Maar alsnog irriteert dit je, want waarom kan ik dan niet die net luxere auto kopen? Waarom kom ik ’t perfecte vriendje maar niet tegen? Terwijl een ander ‘t allemaal uit z’n mouw lijkt te schudden. Juist, ‘lijkt.’  

WE GEVEN NIKS OM EEN ANDER
Het is verslavend. De drang naar continu bezig willen zijn. De drang om overal voldoening uit te halen. Dat ’t medicijn tegen kanker allang is uitgevonden. Maar die bewust niet openbaar wordt gemaakt want we willen eerst onze waardering. En geld ervoor. In plaats van dat we medeleven tonen voor al die sicke klote chemo’s die mensen nu moeten ondergaan. We raken in paniek als we een dag niks te doen hebben. De hele dag moet je in contact met mensen zijn. Maar wanneer ik denk ‘laat ik iemand in de trein aanspreken’. Ze meteen denken dat ik flirt, of iets nodig heb van die persoon. Ik weet dat ik voor een item een keer de weg wilde vragen. En de persoon in kwestie niet eens luisterde maar riep: ‘Sorry, ik heb geen geld op zak.’ WTF.
Ik wil soms gewoon met mensen praten. Het gevoel hebben meer mens te zijn. Puur omdat ik dat leuk vind. Kan dat niet genoeg zijn? Nee, wij maken liever via Facebook een evenement aan voor een babyshower, zodat we kunnen laten zien hoeveel cadeautjes we krijgen. Dat is natuurlijk ook niet waar je voldoening uithaalt. Wanneer bellen we überhaupt iemand nog? Als iemand mij nu buiten werk om belt en het is niet een van mijn beste maatjes is het: ‘Waarom belt hij?’ Awkward. Hoe onpersoonlijk zijn we geworden?
Ondertussen voelt 32 procent van de Nederlanders zich eenzaam. Eenzaamheid komt echt niet alleen door de komst van social media. Het komt door de manier waarop we social media inzetten. We willen aan iedereen laten zien hoe groot onze vriendengroep is, hoeveel connecties we wel niet hebben. Maar eerlijk, hoeveel van jouw connecties weten nou eigenlijk wie jij echt bent? Het gaat erom dat we bijna niemand meer hebben om onze diepste gevoelens mee te delen. Dat die guy die mensen uit zijn vriendenlijst ging benaderen, gelijk voorpaginanieuws is, omdat hij mensen random ’n berichtje stuurde met: ‘hoe gaat het?’ En dat dit bijna wordt opgevat als seksuele intimidatie. Ironisch niet?

WE LEVEN OM TE WERKEN
Uit onderzoek van de Harvard Business School blijkt dat we zo’n zo’n 82 uur per week bereikbaar zijn voor onze baas. Daar komt bij dat een op de drie Nederlanders eenzaam is. En een op de zeven werknemers burn-outklachten heeft. Wat? Ja, dat is best wel zorgelijk. Als ik mijn vader, of iemand van de oudere garde, vertel over flexwerken kijken ze me aan alsof ik niks doe. Alsof de jeugd niet begrijpt wat écht hard werken is.
Wat is echt hard werken dan? Luisteren naar je baas, je aan de regels houden, netjes in- en uitklokken, een 9 tot 5 mentaliteit hebben? Nehh, in deze tijd is dat geen werken. Eerder slavernij. Bij die oudjes is ‘t werk is werk. Daar praat je thuis niet over. In mijn realiteit is ‘t enige waar ik nog over praat m’n werk. In alles zie ik werk, anders is het niet interessant. Dat ik de kapper zit uit te horen naar bizarre verhalen van klanten die bij haar langskomen. Terwijl zij misschien gewoon even iemand nodig heeft om haar hart bij te luchten. Maar daar voel ik niks voor.
De jongere generatie van nu denkt anders. Wij leggen onszelf werk op. Je bent niet meer je baas z’n schoothondje. Je bent je eigen label. Je wil er alles aan doen om anders te zijn. Waardoor we allemaal gewoon dezelfde beweging in gaan. En nog steeds allemaal schaapjes zijn, alleen schaapjes die niet samenwerken om iets te bereiken. Maar als een kip zonder kop de eindstreep willen behalen.
We werken hard in deze tijd. Niet omdat het moet. Nee, omdat we dit zelf willen. We willen over lijken gaan om succes te boeken. En dat maakt ons de prestatiemaatschappij.<
 
Toilet Paper Magazine
De broer van Roos

Doordeweeks dronken fiets zoeken op het station
 
de enige die z'n fiets niet vindt

ruimschoots half acht

waar de rest nu met de dag begint

eindig ik de nacht.
There is more where this came from!
In gedichten van @debroervanRoos aka Tim Hofman.
Die vind je hier
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Marleen Staal, Fannie van Holsteijn en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Gerdien van Halteren en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze achtendertigste editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp