Copy
21 juni 2017 | Editie 37 | Apart 

“Being different is a revolving door in your life, where secure people enter and insecure exit.”
Shannon L. Adler

"Kijk en vind je eigen rust." We mogen soms toch best toegeven, dat we rust nodig hebben? Of voelen we ons dan gek ten opzichte van de altijd maar drukke en draaiende wereld om ons heen? Zijn we dan te apart? Of kunnen we beter stellen, dat dat apart het originele normaal is? Want rust hebben we allemaal nodig. Ook om af en toe weer juist de drukte op te zoeken. Onze Tittygirl schreef over haar eigen zoektocht naar rust. 
COLUMN | Hoofdrol in toneelstuk De Grote Wereld Hoe Welke rol spelen we in deze wereld? Zijn die rollen opgelegd door de samenleving of hebben we er zelf voor gekozen om een femme fatale of een huisvrouw te zijn? Is het een masker dat we opzetten om onszelf een houding te kunnen geven of een prachtig glanzend schild om de kritische blik van de maatschappij op af te laten ketsen?
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: Apart
 
Woman. Weet je nog vroeger, toen je de gothics had, de nerds en de populaire meiden? Ja, dit klinkt als het begin van Mean Girls, maar velen herkennen de standaard groepjes vast ook wel van de middelbare. Ik weet het nog heel goed, ik en Karin gingen allebei naar dezelfde middelbare school. We waren geen beste vriendinnen meer in groep 8, maar we speelden wel bij elkaar. Onze wegen scheidden snel. Karin kwam in V1A, ik in B. C’est ca.
In V1A wilde Karin anders zijn, opvallen, aparter dan de rest. Ze ging steeds meer zwart dragen, nam fel gekleurde dreadlocks in haar haar en beschilderde haar oogleden met dikke zwarte lijnen. Was het eerst nog een simpel zwarte broek met een zwart T-shirt, al snel had ze opgeschoren haar, piercings in haar neus, wenkbrauwen en lip en korsetten aan. Nog steeds spraken we af. Niet op school trouwens, wel thuis. Dan klinkt al minder nobel hè? We spraken vaak over haar nieuwe look, ze wilde anders zijn dan de rest. Ze noemde mij en de andere meisjes perfecte modepopjes. Ze vond dat we dat allemaal deden om erbij te horen. Dat we niet apart durfden te zijn. Zij wel, zij verzette zich tegen de status quo. Vaak vroeg ik haar wat haar dan zo anders maakte. Al die andere gothics, die zagen er toch net zo uit als zij? Allemaal hetzelfde in mijn ogen. En zat ze nu niet naast me in de zon? Gewoon als twee dezelfde mensen? 
"Kijk en vind je eigen rust"
O Rust, kunnen we dat nog vinden? Maar waar zoeken we dan? En zoeken we wel goed? Moet de oplossing uniek zijn of zoeken we soms te ver?
We mogen soms toch best toegeven, dat we rust nodig hebben? Of voelen we ons dan gek ten opzichte van de altijd maar drukke en draaiende wereld om ons heen? Zijn we dan te apart? Of kunnen we beter stellen, dat dat apart het originele normaal is? Want rust hebben we allemaal nodig. Ook om af en toe weer juist de drukte op te zoeken. Onze Tittygirl schreef over haar eigen zoektocht naar rust.

Elke dag prikkels, op de fiets, op je werk en in je favoriete koffiebar. Overal om je heen tot in je eigen hoofd. Waar kan je stilstaan? Kan dat nog? Of laat je het zelf niet eens toe? Kunnen we dit alleen maar, wanneer we door anderen worden gedwongen? Waarom kunnen we het ineens wel tijdens yogales of meditatiecursus, maar verder niet? Waar vind jij je eigen rust? Vind je die überhaupt nog?

Innerlijke rust is een andere term voor kalmte in je hoofd. Maar kan dat non- stop? Of ambiëren we dit allemaal te extreem waardoor de hunkering naar rust zo opnieuw een onrustige zoektocht wordt? We lijken er bijna een verslaving van te willen maken. We zijn verslaafd om steeds maar verder te zoeken naar rust, terwijl het eigenlijk zo makkelijk schijnt te te zijn volgens kunstenaar James Turrell. Kijk eens omhoog of om je heen en sta stil bij wat je ziet! Wat zie je, wat denk je? We moeten volgens hem kijken naar ons eigen kijken.Turrell wil dat wij als kijker bij zijn werk ‘ons eigen zien’ ervaren. Hij speelt met licht en ruimtes, waardoor we zo door objecten bewust worden van onszelf. Een recent werk van Turrell is Skyspace in Museum Voorlinden in Wassenaar. De ruimte heeft een vierkant gat in het dak, waardoor je recht naar boven kijkt en de lucht ziet zoals je deze nog nooit hebt gezien. Wanneer we onszelf af en toe laten omgeven door de rust van de natuur komen we volgens hem los van de haast van alledag.

Ik voel datgene waarvan ik denk dat dat rust is, wanneer ik omhoog kijk naar de lucht. Is dat dan echt rust? En is die rust hetzelfde voor iedereen? Ik weet het niet, maar het begrip kalmte/ rust komt voor mij hier het meeste dichtbij. Ik voel het als ik staar naar oranje luchten met een bloedrode zon. Of wanneer ik midden in de nacht op mijn balkon kijk naar een heldere parel witte maan. Dan staat alles ineens stil. En ja dan wordt kijken zien, zien wordt voelen en voelen wordt genieten. Volgens mij is dat de cirkel van innerlijke rust. Of althans het is mijn cirkel. En nu hoop ik, dat ook jij misschien eens stilstaat, omhoog kijkt, ziet, voelt en geniet. Kijk en zie, want voelen is het mooiste genieten dat er is.

Illustratie door Gerdien van Halteren
COLUMN | Hoofdrol in Toneelstuk De Grote Wereld
Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Hoe kan ik dit het beste uiten? Een opsomming van vragen, maar voor wie zijn de antwoorden? Is het aan jou om deze te beantwoorden of aan de maatschappij? We kiezen zelf de rol, die we willen spelen in het toneelstuk ‘De Grote Wereld’. Een rol, die niet altijd even makkelijk is en elke keer iets anders kan zijn, maar juist daarmee kunnen we aangeven hoe we ons voelen en wie we zijn op dat moment in ons leven. Alleen zijn we met deze eigen gecreëerde rol wel helemaal onszelf of is het een manier om deze ware ‘ik’ juist te verbergen?

Het idee van het spelen van een specifieke rol en het creëren van een zelfgemaakt uiterlijk wordt al toegepast door de fotograaf en feministe Cindy Sherman en haar 69 filmstills. Hier zien we allerlei overdreven vrouwelijke clichés voorbijkomen zoals ‘de huisvrouw’, ‘de femme fatale’, of ‘het aantrekkelijke schoolmeisje’. Door Sherman’s zelf gecreëerde rollen, die allemaal door de fotografe in de foto’s worden gespeeld. Ze laat vrouwelijke beelden zien, die voldoen aan bepaalde maatschappelijke en sociale verwachtingen. Door het aannemen van een specifieke rol en het gebruiken van de hierbij passende make-up, accessoires en opvallende kleding, kon zij juist een door haar gekozen statement maken. Doet het er dan nog toe of het spelen van een rol de ware ik toont? Het belangrijkste is toch het overbrengen van een door jou gekozen boodschap of statement, waarmee je iets teweeg kan brengen? Of die boodschap nou klein of groot is?

Een idee van een rollenspel werd eerder al gebruikt voor het overbrengen van een belangrijke maatschappelijke boodschap door twee andere vrouwelijke fotografen, Eleanor Antin(1961-) en Claude Cahun(1894-1954). In de foto’s lieten ze op hun eigen manier hun kritische visie zien op de positie van de vrouw en streden ze voor belangrijk thema’s als gendergelijkheid. Deze twee vrouwelijke fotografen speelden zo met vermommingen en rolaannames in hun foto’s om juist hun eigen boodschap aan de buitenwereld te tonen, terwijl ze tegelijkertijd waren wie ze wilden zijn. Ze speelden een rol, maar wel een rol die ze zelf kozen en waarmee ze bepaalden wat ze wilden vertellen door middel van een door hen gemaakt uiterlijk.
Cindy Sherman - 69 filmstills
Men kan uiterlijk vertoon, het verstoppen noemen achter een uiterlijke façade, maar we kunnen het ook juist zien als een sterk schild. Een glanzend en prachtig schild, waarmee we de buitenwereld kunnen afketsen, wanneer we willen en hen een spiegel kunnen voorhouden wanneer we willen. We kunnen juist met ons uiterlijk een belangrijke boodschap overbrengen aan onze omgeving. Een boodschap, die dicht bij onszelf staat of juist een groter probleem aankaart waarmee we de dialoog kunnen aangaan.

Het kiezen van een rol zouden we moeten zien als een bewuste uitgesproken vorm van zelfexpressie. Zo’n pantser hoeft niet meteen iets negatiefs te zijn. Het is aan onszelf om te bepalen welke rol we willen spelen en wanneer. Een rol spelen doen we allemaal en ieder op onze eigen manier en op ons eigen moment. Iedere dag bepaal jij zelf hoe jij uiteindelijk de deur uitstapt en creëer je die door zelf keuzes hierin te maken. We gebruiken ons uiterlijk om duidelijk te maken wie we zijn, maar natuurlijk ook wie we zouden willen zijn. Het aannemen van een eigen rol is een krachtige manier om onze eigen boodschap te vertellen en de hoofdrol te spelen in ons levenswerk.
<
De broer van Roos

Zijzoenen

Ze is de lente in m'n slenter
't is de frisse wind in winter
nimmer is zij zomaar zomer
en het allerherfst, ik vind d'r


 
There is more where this came from!
In gedichten van de broer van Roos.
Die vind je hier
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Fannie van Holsteijn en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Gerdien van Halteren en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze zevenendertigste editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp