Copy
16 mei 2017 | Editie 32 | Moeder

My mother is the bone of my spine, keeping me straight and true.
She is my blood, making sure it runs rich and strong.
She is the beating of my heart.

Kristin Hannah
 

Kinderen voor Grote Mensen. 
Je zou maar nooit moeder willen worden. Maar gewoon echt niet. Dan mag je lekker vaak met vaders en moeders discussiëren over hoe leuk kinderen zijn en dat je vast nog op dit standpunt terugkomt. Want iedereen wil toch mini-me's? The TittyMags Lizette gaat regelmatig de discussie aan, want kinderen baren staat zeker niet op haar verlanglijstje. 
De Moeder van Frankrijk, Marianne. 
Afgelopen maanden is Frankrijk bezig geweest met een interne zoektocht. Zowel binnen de politiek zijn de Fransen op zoek geweest naar verbondenheid en hun ware identiek, maar ook tijdens de verschrikkelijke aanslagen leek Frankrijk te zoeken naar haar kracht. Een kracht waarmee Frankrijk altijd al haar tegenslagen leek te overwinnen. Alleen hoe zit dit nu? President Macron won de verkiezingen en er lijkt rust aan te komen voor het land, maar kan deze rust echt bewaard blijven? En wie kan het land hierbij helpen? Misschien tijd om die rust te zoeken bij de oermoeder en het symbol van het Franse land, haar trots, Marianne.
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: Moeder
1

Mother. Ja moederdag. Een dag om je moeder te eren of het moederschap te vieren, maar waarom vieren we dit? Leggen we zo onze maatschappij niet een te eenzijdig beeld op? Het beeld van een maatschappij waarin het moederschap een hele belangrijke en grote rol inneemt. Alleen hoe zit dit als je niet de wens hebt om die te worden? Hoe waardevol is zo'n dag dan nog? Of sterker nog hoe waardevol is jouw positie in die ,maatschappij dan nog? 

Laten wij ons als vrouw niet te veel in paniek brengen door de gedachte, dat we zelf moeder moeten worden om zo generaties nageslacht na ons op te voeden en te vormen? Moet dat? Kinderen baren en daar gevoelens voor koesteren? Of kunnen we die moedergevoelens ook gebruiken om onze naasten of vrienden lief te hebben? Want iedereen heeft toch liefde nodig? Of is moederliefde zo uniek, dat deze alleen gegeven kan worden aan iemand van je eigen vlees en bloed?
We zouden toch een moeder moeten kunnen zijn voor iedereen, die we willen liefhebben?

Hebben we niet allemaal een klein beetje ergens een moederfiguur nodig? Een moederfiguur, die ons vormt en lief heeft?

De liefde van een moeder voor haar kind is misschien onvoorwaardelijk. Maar liefde, dat heeft iedereen in zich en waarom zouden we zelf niet mogen bepalen aan wie we dat willen geven?

 
 Kinderen voor Grote Mensen.

In mijn vrij onbezorgde jeugd, toen buitenspelen de playstation van nu was en je alle telefoonnummers van je beste vrienden uit je hoofd kende, was ik fan van Kinderen voor Kinderen. En had ik zorgvuldig alle cds, mijn collectie bestond uit zeker 15 exemplaren, opgenomen op cassettebandjes zodat ik ze onderweg naar school kon luisteren middels mijn super hippe walkman in woeste primaire kleuren waar je aan de achterkant de tandwieltjes kon zien draaien door een doorzichtig plaatje. Waarschijnlijk een wanhopige poging van mijn ouders om mij als vrouw te enthousiasmeren voor techniek die faalde, maar nu slaan we een zijpad in. 

Kinderen voor Kinderen 1 t/m 15 begonnen allemaal met hetzelfde nummer en de tekst daarvan deed mijn 6 jarige kinderbrein bijzonder volwassen overwegingen maken over mijn toekomst:

Als een kind in zo'n land arm en vuil van honger vergaat, 
Als het slaapt op straat,
Als een kind niet eens weet wie z'n ouders zijn,
Dan lijkt een kind o hulpeloos, zo kwetsbaar en zo klein te zijn.


En daarmee hadden ze me, hoor. Al die arme kinderen die op straat tussen het vuilnis naar eten moesten zoeken en al blij waren met het klokhuis van een appel. Zo zag ik dat dan voor me en dat had misschien ook te maken met het feit dat mijn ouders me dagelijks het Klokhuis lieten kijken met het idee je dochter zo te kunnen enthousiasmeren voor techniek, maar again we’re going off track. Ik kon niet bolwerken waarom al die grote mensen nog meer kinderen aan het maken waren in plaats van deze zielige weesjes een warm thuis te geven. Als ik ooit een kind zou nemen, zou ik er dus sowieso een adopteren. Want zielig! Dat mijn beste vriendinnetje in die tijd een geadopteerde sri lankaanse met een lui oog en een gigantische pleister op haar bril was, sterkte mij in het gevoel dat ik iets vreselijk goeds ging doen later. 

In de ruim 20 jaar die volgde leerde ik een hoop over mezelf en de wereld en vooral over de plek die ik in die wereld wil innemen. Nu was ik destijds al het enige meisje dat tijdens het kringgesprek met het thema ‘wat wil je later worden’ niet moeder zei, maar prinses of astronaut en het liefst allebei. En dat je ooit een eigen kind, of twee, of drie zou willen, dat heb ik tot op de dag van vandaag nooit begrepen. Don’t get me wrong, ik snap heus wel dat mensen dat willen. Want ze houden van elkaar, willen dat bezegelen en dan hoort dit erbij. Maar in mijn lijf is er geen greintje behoefte te vinden om deze wens in vervulling te doen laten komen. Dat stuit alleen niet op veel begrip.

Ik kreeg laatst oprecht de vraag:”Heb je je al laten steriliseren dan, als je dit zo zeker weet?” Holy fuck mens! What the hell? Het was wel weer even wat anders dan de standaard “Je bent te jong om dit al te weten, wacht maar tot je halverwege de dertig bent” opmerking die ik normaal pareer. Want waarom mag ik dit niet willen? In een gesprek over dit onderwerp heb ik oprecht een disclaimer ingebouwd in m’n antwoord om de reactie van de ander alvast voor te zijn. In plaats van ik wil later geen kinderen, zeg ik tegenwoordig: ik denk op dit moment niet dat ik later kinderen wil en kan het me ook niet voorstellen dat dit veranderd, maar ik zeg niet dat dit niet alsnog zou kunnen veranderen.

But WHY? Waarom zeg ik dit? Als een man zegt geen kinderen te willen krijgt hij dan ook te horen dat hij dit nog niet kan weten? Worden wij vrouwen vanaf midden dertig ineens compleet irrationele wezens die worden overgenomen door rammelende eierstokken en gierende hormonen, waardoor we dan niet meer kunnen kiezen of we onszelf geschikt vinden voor het opvoeden van een levend wezen? I know! Ik heb wel overwogen besloten dat ik geen goede moeder zal zijn. Ja, ik vind het kut als mijn vrienden of familie ziek, verdrietig, zwak of misselijk zijn en dan wil ik je soep brengen en zeggen dat het goed komt. En ja, als je iets heel vets doet zoals een marathon lopen, een kick ass nieuwe baan binnenslepen of zelf je band plakken dan wil ik dat met je vieren en je huis versieren met slingers en confetti in je gezicht blazen. Maar daarna kan ik weglopen en kan jij voor jezelf zorgen en hoef ik je niet te beschermen tegen een boze wereld of mijn eigen plannen aan de kant te zetten omdat je afhankelijk van mij bent. 

En nu ga ik iets zeggen waar mensen misschien van schrikken, maar het is geen compliment en het maakte me ergens verdrietig als je tegen me zegt dat je denkt dat ik dan stiekem de eerste zal zijn van de vriendengroep die een kind krijgt. Ik wil dit namelijk niet, ik wil geen kind, dus ik vind dit geen leuk grapje. Want op een of andere manier wil je mij op dit vlak dus niet serieus nemen. Want vrouwen willen toch kinderen? Dus ik lul vast maar wat, omdat ik nog niet in een situatie ben beland waarin er ruimte zou zijn voor een kind. Maar snap je dan niet dat die situatie er niet is, omdat ik dat kind niet wil? Ik wil die ruimte niet maken, it’s not for me. 

Als we dan toch bij het cliché plaatje zijn aanbeland, dan zouden mannen helemaal geen behoefte hebben aan een kroost en alleen een gezin starten om zo de vrouw tevreden te houden. O ja, en om de sterke genen door te geven. Mijn ervaring is dat het niet willen van kinderen vaak op de meeste verbazing stuit bij mannen, die zien zichzelf stiekem toch al met hun kleine Robin van Persie in de dop op de schouders over straat slenteren. Of dat ze denken dat ik geen toekomst zie in de relatie en dat op deze manier probeer te laten doorschemeren. Dat ik dit niet wil, dat lijkt er bij bijna niemand in te gaan. 

Maar weet je, straks als iedereen moeder is ben ik prinses of astronaut en het liefst allebei. En omdat ik nooit luiers of melkpoeder of tepelcompressen hoef te kopen heb ik heel veel geld over voor hele appels en alle Kinderen voor Kinderen downloads.
<

Illustratie door Gerdien van Halteren
De Moeder van Frankrijk, Marianne 

Lieve Marianne,
 
Daar sta je dan als triomf van de Republiek, trots en krachtig met een vastberaden blik. Als beschermer van de rede en de vrijheid kijk je neer op jouw Parijs, jouw stad, jouw grote liefde. Een vrouw, die het symbool, maar ook de moeder is van zo’n krachtig land als Frankrijk.

Het symbool van dit glorieuze land of ben jij het symbool van de Franse emancipatie? Kunnen we je een feminist noemen of juist een expressie van het patriarchaat? Zo maakte de Franse fotograaf Olivier Ciappa een postzegel van je,. waardoor je op iedere Franse deurmat ligt. Volgens de Franse Ciappa was en is het feminisme nog steeds een integraal deel van de Franse Republiek en is het dus een belangrijke taak om ook die te beschermen.

Een land waar feministische denkers als Simone de Beauvoir, schrijfster Benoite Groult, de 18de eeuwse feministische pionier Gouges en Louise Michel en de heldin van de Parijse Commune uit 1871 je al zijn voorgegaan. Alleen in hoeverre is die strijd voor het feminisme en de vrouw nog nodig? Zie je niet hoever je al bent gekomen? Je bent het symbool en de moeder van een hele staat. Volgens de historicus Mathilde Larrere ben je zo abstract, waardoor je vrouw noch man personifieert. Mannen dachten ooit, dat vrouwen geen maatschappelijke rol speelden, zich noch vrijheid of kiesrecht hoorden toe te eigenen. Alleen kijk nu eens. Jij belichaamt uiteindelijk al deze Franse normen en waarden dus wie lacht er nu als laatste?

 

Je bent niet alleen een vrouw lieve Marianne. Je bent het symbool van mannen en vrouwen zonder dat hier verschil in wordt gemaakt. Marianne jij bent de belichaming van de emancipatie.

Jij draagt niet alleen de rede en de vrijheid maar ook de voltooiing van de Franse gelijkheid tussen man als vrouw. Simone Beauvoir zei het nog in 1949: “Je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt”. Juist dat is jouw wapen en jouw kracht, waardoor jij La Douce France vertegenwoordigt zoals geen ander kan. <

Lotte
De seriewoordenaar

 
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale,  Lotte den Toonder, Fannie van Holsteijn en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Gerdien van Halteren en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze tweeendertigste editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.
You are receiving this newsletter because you subscribed at thetittymag.com

Our mailing address is:

TheTittyMag
jan van galenstraat 95-2
Amsterdam, MA  1056 BJ
Netherlands

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

 






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
TheTittyMag · jan van galenstraat 95-2 · Amsterdam, MA 1056 BJ · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp