Copy

"With love, you should go ahead and take the risk of getting hurt because love is an amazing feeling."

Britney Spears
 

 FEMALE GAZE


Zie jij de risico's. Daar. Voor je neus! Ontdek ze in onze street art- rubriek, de Female Gaze!

 
COLUMN| SASKIA: VRIEND


Saskia Soe schrijft weer een prachtige column over het thema van deze week. Wellicht dat jij nu eens na het lezen van haar stuk een risico durft te nemen.
FEMALE GAZE

Het kan gaan regenen. Of niet.


 #Paris #streetart #Marais

 
COLUMN LIZETTE | En nu?
 

Ik denk altijd dat ik heel veel houd van risico nemen, maar soms vraag ik me af of je daar niet alleen goed in kan zijn als je het gevaar niet ziet. Want ondanks dat ik zonder te klagen, met m’n neus fier in de lucht me headfirst in zo’n nieuw avontuurtje stort, schijt ik altijd zeven kleuren.
 

Zo was er die keer, ik was net terug uit Amerika en had iedereen verzameld op een zonovergoten terras voor bier. Natuurlijk. Het terras was van een van mijn favoriete barren, waar ik voor vertrek regelmatig de barkrukken warm hield. Maar goed, dat was dus wel even geleden. De barman keek  daarom ook bedenkelijk en kneep zijn ogen tot spleetjes.

“Weet je op wie jij bizar veel lijkt? Dat meisje van Game of Thrones, die kleine.”
“Neeeeeeee”, antwoordde ik. “Je kent mij, weet je nog? Ik ging naar New York en nu ben ik terug!”


Nu hoor ik sindsdien heel vaak dat ik lijk op Aria uit Game of Thrones, dus misschien deed ‘ie vervolgens maar gewoon alsof ‘ie me herkende, we zullen het nooit weten. Wel dat op Aria uit Game of Thrones lijken een compliment is en niet perse betekent dat je er uit ziet als een klein 12-jarig jongetje, omdat je te lui bent om make up op te doen.


Want iedere keer als ik naar de wc ging, en jaaaa dat was vaak want hallooo bier, moest hij toevallig iets in de keuken ophalen. Toevallig, want dat was de deur links van de wc.  Dit soort plotselinge ontmoetingen ontaarden bijna altijd in een awkward dans, links, rechts, links, rechts. Wie passeert aan welke kant, hysterisch lachen, ongemakkelijke aanrakingen van schouders.
‘Dat kan natuurlijk zo niet verder’, dacht ik.

 

In Amerika stond ik ook een keer in een bar. Ik ging drankjes halen voor onze groep en hing al wachtend op de bar. De jongen op de kruk naast me en ik keken elkaar aan.
“Hi”, zei hij.

“Hey”, zei ik weifelend.

‘Ken ik hem, waar kan ik hem van kennen, ben ik hem vergeten?’ dacht ik koortsachtig.

“Ik zit hier op iemand te wachten en aangezien jij moet wachten op je drankjes, kunnen we misschien samen even wachten?”, stelde hij voor.

“Waarom niet?”, antwoordde ik en we raakte verwikkeld in een leuk gesprekje.


Kort maar krachtig, want ik kwam alleen drank halen aan de bar. Toch kwam hij ineens gedag zeggen toen hij vertrok en drukte een briefje in mijn hand. Naam en nummer stonden er op en ik vond hem cool dat hij dat zomaar durfde te doen. Ik was het briefje vijf minuten later al kwijt, want dat is nou eenmaal de story of my life, maar het idee bleef me bij.<

 

Dat was natuurlijk de oplossing voor de awkward dans! Ik begaf me zo nonchalant mogelijk naar de bar inmiddels volle kroeg. Dat zag er vast dramatisch uit, want ik had de hele middag heel veel bier gedronken in de zon. Misschien dat ik daarom ook niet meer de risico's van mijn actie in kon schatten.

Ik vroeg hem om pen en papier en gaf het terug met mijn telefoonnummer en daaronder de tekst: Zodat we elkaar niet meer toevallig hoeven tegen te komen bij de wc!


Ik draaide me zo snel mogelijk om en had bedacht te verdwijnen in de nacht, hem in verwarring en onder de indruk achterlatend met mijn nummer in zijn hand. Maar op mijn weg naar buiten kwam ik iemand tegen, die ik natuurlijk al heel lang niet had gezien.
“Woooow, hoe gaat het? Vertel over Amerika!”
Tegelijkertijd voelde ik een hand op mijn schouder en hoorde hem vragen: “Uhm, sorry, wat moet ik hiermee?”
COLUMN SASKIA SOE | Risico

 

Wat ben ik soms toch een schijterd. Tuurlijk, ik kan ook dapper zijn, m’n nek uitsteken, de tropische veren opzetten en de uniciteit van tegen de stroming in gaan laten zegevieren. Maar vaak, of soms, maar in ieder geval te vaak, maak ik een inschatting van het risico en ga ik voor de veilige keuze. Gek, eigenlijk, want het slagen of mislukken van de spannendere keuze geeft meer voldoening dan het voorzichtige leven; een beduusd leven geleid met de staart tussen de benen.     

Vorig jaar besloot ik mezelf meer bloot te stellen aan het gevaar van het risico, door mezelf de ik-zeg-overal-ja-op-methode op te dringen. Het was een heftige ommezwaai in hoe ik het leven tegemoet treed. Ik ben (vaak) rustig, verlegen, bescheiden en accommoderend. Om me aan te passen aan deze nieuwe instelling moest ik behoorlijk buiten mijn gewoontes treden. Maar dit is niet onverdienstelijk gebleken, halverwege het jaar heeft het me al enorm veel gebracht. Ik kies voor ‘het proberen’ en dan zie ik wel weer. Natuurlijk houd ik mezelf wel een bepaalde erecode voor en laat ik dingen niet zomaar vallen, maar niets waar ik ja tegen heb gezegd is me tegen gevallen – sterker nog, ik voel dat ik groei en sterker word. Mijn zelfvertrouwen zwengelt langzaam steviger aan en ik durf steeds makkelijker dat ja-woord uit te spreken.                                  

Nieuwe uitdagingen gaan me dus best goed af, maar het accommoderende is hardnekkig geaard in mijn manier van doen. Als kind bleef ik rustig tijdens de discussies en de onvermijdelijke familiedrama’s. Ik merkte dat het als jong meisje wenselijk was om vriendelijk en rustig te blijven en koos er dus voor mezelf een kalme, nietszeggende houding aan te meten. Zo vormde ik mijn persoonlijkheid en verloor ik eigenlijk de jaren waarin ik had moeten zoeken naar mijn persoonlijke grenzen. Ik bakende mezelf in tussen de sociaal wenselijke vereisten van een jonge vrouw. De volgende uitdaging die ik mezelf wil voorzetten is om te proberen los te breken van dit opgesloten muisje. Verlaat mag ik dan van mezelf een beetje puberen, op zoek naar de grenzen zoals ik ze voor mezelf goed vind.                    

Ik zeg ja tegen minder luisteren naar wat anderen vinden. Ja tegen het uitspreken van mijn mening en JA tegen het risico wat minder sociaal wenselijk te zijn. Het lieflijke, vriendelijke en inschikkende dat zo vaak van het vrouwelijke wordt verwacht zal ik, waar dat even moet, laten varen. Laat ik maar eens het risico lopen om mezelf te vinden. <

Lotte Dale

Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van onze TittyMag, Fotograaf Lotte Dale. Deze week het thema: Risico.

 

Woman. 


Doe het dan. Spring, stap, ga. Ga dan. Pak die dromen. Waar wacht je op? Soms wacht je af en overweeg je een keuze, de voordelen, maar ook de risico’s.

En dat laatste kan bepalend zijn voor de stappen die je zet en de weg die je bewandelt. Het kan je afremmen en zelfs helemaal terugduwen, verder van de plek waar je al was.

Ben je daarom bang? Bang om een risico te nemen? Waarom zou je? Een risico daagt je uit en zorgt ervoor, dat je verder gaat. Een uitdaging die je pusht in het verleggen van je grenzen. Wat weer kan resulteren in het waarmaken van je dromen.

Dit kan klinken als een onlogische cirkelredenering .  Alleen als je het nooit probeert, kan die cirkel ook nooit volmaakt rond worden. Natuurlijk moet je nadenken over hoe je je stappen zet en de bijhorende risico’s.

Alleen zorg ervoor dat risico’s niet nachtmerries worden, maar blijf dromen. Want dromen brengen je verder. En van nachtmerries word je wakker met een naar gevoel.<

NOG MEEEER TITTY???


VERDER?

We zijn bezig met ons eigen fotoboek!  
Waarover? Je kan het vast wel raden.. Maar eind januari krijg je via thetittymag een update, dus wordt vervolgd! <3

 
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeën, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Marleen Staal, Fannie van Holsteijn, Saskia Soelaksana, Marco Visscher en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Sam van der Plas,  Lotte den Toonder,  en Tim Hofman duizend maal danken voor hun hulp om deze  vijfenzestigste editie zo awesome te maken. 
 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.
You are receiving this newsletter because you subscribed at thetittymag.com

Our mailing address is:
TheTittyMag
Jan van galenstraat 95
Amsterdam, 1056 BJ
Netherlands






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
TheTittyMag · jan van galenstraat 95-2 · Amsterdam, MA 1056 BJ · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp