Copy
3 januari 2017 | Editie 13 | Verslaving

“Every habit he's ever had is still there in his body, lying dormant like flowers in the desert. Given the right conditions, all his old addictions would burst into full and luxuriant bloom.” 
Margaret Atwood

'We moeten perfect zijn in onze maatschappij, dat is natuurlijk onzin'
Als het tegenzit hebben we als mens de neiging iets te gebruiken om ons beter te voelen. Het taboe dat hier aan kleeft moet er vanaf volgens Floortje van Bakkum, Jellinek-deskundige. "zo kunnen we er makkelijker over praten en het sneller oplossen."


'Dit gevoel wil ik altijd blijven voelen.'
Van een lijntje meth in de ochtend naar een vegan dieet zonder carbs. Wat als de middelen die je verslaving zouden moeten doorbreken je langzaam terugdrijven in je oude patronen en je voor je gevoel vast komt te zitten in een neerwaarts spiraal. 

 
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: Verslaving


Woman. Een nieuwe dag, een nieuwe start. Voor ons ligt een leeg vel papier dat gevuld mag worden met avonturen, ervaringen, belangrijke keuzes, nieuwe ontwikkelingen. De lijstjes met wensen zijn al in de maak, de dromen van wat het allemaal moet zijn en hoe het eruit moet zien waren al vastgesteld voor we überhaupt wisten waar we die champagnekurk zouden laten poppen. We hebben hoop op prachtige doelen, maar wat is de prijs die daarvoor wordt betaald? Hoe krampachtig houden we vast aan hoe we denken dat het moet zijn? Zijn we verslaafd aan perfectie of vooral het perfecte plaatje dat we ten toon spreiden? En als we dan concluderen dat we niet voldoen, hoe gaan we dan om met die teleurstelling? Vluchten we naar een droomwereld waarin alles perfect is? De juiste muziek, de mooiste mensen, de lekkerste drankjes, waar je abnormaal bent als je niet in die droomvlucht stapt?
Een nieuwe dag, een nieuwe start, kunnen we niet een nieuwe verslaving creëren? Aan onze prachtige emoties, die ons maken wie we zijn? Dat dat lege vel over 362 dagen gevuld is met onze tranen, maar het belangrijkst nog onze lach. 

'We moeten perfect zijn in onze maatschappij, dat is natuurlijk onzin'

Verslaving, een negatief beladen woord, maar waarom? Hoezo durven mensen niet voor een verslaving uit te komen? Ligt dat aan onze maatschappij? En zijn verslavingen überhaupt ooit weg te denken of is het iets wat deel is van ons mens? We vroegen het aan Jellinek- deskundige, Floor van Bakkum.

TheTittyMag: Waarom heeft het woord ‘verslaving’ zo’n negatieve connotatie?

Floor van Bakkum: Ik denk, dat je een verschil moet maken tussen verslaving en gebruik. Veel mensen koppelen die twee dingen aan elkaar. Dat verslaving een negatieve connotatie heeft is belachelijk.
Er wordt er vanuit gegaan, dat je niet zonder een middel kan en dat je steeds meer nodig hebt om dezelfde effecten te gebruiken. Hiernaast komen er veel negatieve bijwerkingen en negatief gedrag bij. Verder heb je nog gewoon een grote groep van veelvuldige gebruikers en mensen,die af en toe iets gebruiken.

TTM: Hoe groot is het taboe op een verslaving?

FvB: Ja, er is een enorm taboe op verslaving en het toegeven, dat je er afhankelijk van bent. Veel mensen vinden het open erover zijn heel erg en ze willen niet, dat anderen dit weten. Ze voelen zich minder perfect en zelfs zwak als ze toegeven, dat ze verslaafd zijn.

TTM: Ligt dat aan onze huidige maatschappij?

FvB: We moeten perfect zijn in onze maatschappij en dit is natuurlijk onzin, want dat is niemand. Het kan in je leven gewoon soms even minder gaan en dat kan zich op verschillende manieren uiten zoals soms in een verslaving. We zouden best wat meer vergevingsgezind kunnen zijn tegenover elkaar. Zolang je jezelf maar een schop onder je kont geeft en hulp zoekt. Ongeveer 10% van de gebruikers komt met een middel in de problemen.

TTM: Wanneer spreken we officieel van een verslaving?

FvB: In het Diagnostisch Medisch Compas staan enkele criteria en hiermee bepalen we of iemand afhankelijk is of niet. Deze criteria zijn wereldwijd afgesproken en laten zien in hoeverre middelen nodig zijn om hetzelfde effect te gebruiken. Er is veel discussie over hoe verslaving precies werkt en het heeft een deel te maken met veranderingen in de hersenen en dat bepaalde delen in je hersenen gestimuleerd worden waardoor je negatief gedrag gaat vertonen. Mensen denken altijd, dat je verslaafd raakt aan een middel, maar zo werkt het niet. Het ligt ook aan de persoon zoals de psychische gesteldheid en hoe je genetisch in elkaar zit. De kans is dan groter, dat je sneller verslaafd raakt. Verder moet je kijken naar de omgeving en naar het geluk binnen je werk of je relaties. Al heeft het middel uiteindelijk tijdens een verslaving  jou in je macht. 

TTM: Welke verslaving onderschat men?

FvB: Alcohol is de meest onderschatte verslaving! Veel mensen in de samenleving drinken en ongeveer 45% mensen, die in behandeling zijn bij de verslavingszorg zijn hier om van een alcoholprobleem af te komen. De overige procent zijn alle middelen bij elkaar, kan je nagaan hoe veel mensen er kampen met een alcoholverslaving. Alcohol is niet de meest verslavende stof, maar het is heel erg in onze samenleving ingesleten. Zo komt overal standaard alcohol op tafel. Veel mensen kunnen er goed mee omgaan, maar 10% kan dit gewoon echt niet. Mensen kunnen heel lang rondlopen met een alcoholprobleem, want niemand kijkt er raar van op als je even een lekker wijntje drinkt op een dinsdagavond terwijl lekker heroïne gebruiken op de dinsdagavond  meteen de alarmbellen zou doen laten rinkelen bij je vrienden.

TTM: Hoe kan het dat alcohol zo is ingeslepen in onze samenleving?

FvB: Het is een onderdeel van onze samenleving. Zo erg, dat dat je meteen de partypooper bent als je niet drinkt. Vrienden en omgeving reagereren vaak negatief erop als je niet wilt drinken en zo voelen de niet- drinkers vaak een enorme druk. Ik zeg niet, dat je niet mag drinken, maar we zijn soms iets te ver doorgeschoten in ons drinkgedrag.

TTM: Zijn verslavingen ooit weg te denken uit onze maatschappij?

FvB: Er zullen altijd mensen zijn, die ergens verslaafd aan raken, want dat zit in de mens zelf. Sommige mensen gaan zo om met problemen. Als het even tegenzit dan gebruik je soms iets om je beter te voelen en sommige mensen doen dit met bepaalde middelen.
Het is iets van alle tijden, maar we moeten het bespreekbaar maken en zorgen, dat het taboe er vanaf gaat. Het moet eerder gesignaleerd worden waardoor we sneller iets eraan kunnen doen. Als we het goed regelen met elkaar dan kunnen we ervoor zorgen, dat het niet uit de hand loopt met alle gevolgen van dien. Op dit moment lopen er nog veel mensen rond met een verslavingsprobleem. De verslaafde heeft natuurlijk een probleem, maar de omgeving van de verslaving hebben hier net zo goed last van.
Hiernaast heeft het te maken met het aanbod en de commerciële component van bepaalde middelen zoals alcohol. Je kan simpelweg niet om alcohol heen, want zodra je naar de kassa loopt kom je langs een enorm alcohol rek. Alle grote drankmerken sponsoren sportactiviteiten zoals het Heineken Holland House bij de Olympische Spelen, maar dan zijn we vervolgens wel verbaasd, dat er comazuipers bestaan.
Dit gevoel wil ik altijd blijven voelen. 

Ik was 19 en ik net begonnen met drinken. Ik was net vanuit een klein dorpje in Texas verhuisd naar het enerverende Cali om daar aan UCLA te studeren en mijn medestudenten gingen er los op. Tijdens iedere party werden meisjes, waarvan ik besloten had, dat we vriendinnen zouden worden, compleet laveloos afgevoerd naar huis. Het kon mij alleen niet interesseren. Het gaf me niet de openheid, die ik zocht om makkelijker contact te kunnen leggen. Het resulteerde in dronken kut gesprekken, terwijl ik juist de diepte in wilde.

Alleen ik wist hoe. Op een lome zomerdag, midden in de vakantie, toverde mijn buurjongen een verrassing uit zijn zak. We lagen in het gras, dat zo dor was, dat het kraakte onder je voeten en de zon brandde op ons gezicht. ‘Ik heb iets gevonden’, zei hij. ‘Ik denk dat mijn broer het uit zijn zak heeft laten vallen.’ Het was een klein doorzichtig zakje voor de helft gevuld met wit poeder. We waren jong en naïef, maar niet achterlijk natuurlijk. Coke. Dat we het gingen proberen stond buiten kijf. Daar hoefden we geen woorden aan vuil te maken. Maar nu, zou ik willen dat ik dat nooit had gedaan.

Het gevoel wat zich van mij meester maakte, de zekerheid die ik voelde over mezelf. Hoe ik zomaar grappen durfde te maken, te praten over alles zonder me af te vragen of mensen wel naar mij wilde luisteren. Dat gevoel wilde ik altijd blijven voelen. Tegen de tijd, dat ik college begon te volgen, voelde ik me alleen en onzeker. Ik was zonder vrienden en het verlangen naar die zekerheid durfde ik niet te onderdrukken.

De mensen met wie ik ieder weekend de feestjes afliep op zoek naar iets wat me nog beter kon laten voelen, pikte ik op via craigslist. De mensen waren nieuw, interessant en anders. Het was zo spannend. Ze introduceerde me aan een nieuwe wereld vol met creativiteit en nieuwe soorten drugs. Het werd een fijn ritueel voor mij, een ritueel wat ik nooit had gehad. Eerst de drugs regelen, dan wat mensen bij elkaar verzamelen in iemands huis. Vervolgens de drugs voorbereiden voor gebruik, het gebruiken van de drugs en dan de eindeloze gesprekken die volgde. Je bleef in een fantastische continue flow, waar je geïnteresseerd bleef in elkaar in in een bubbel werd gezogen totdat het licht werd buiten.

Het was na een nacht vol sos en M dat ik mezelf met moeite mijn bed uitsleepte om naar mijn werk te gaan. Ik had een bijbaantje in een kledingwinkel en ik voelde me zo kut. Mijn partner in crime, die coschappen liep in een ziekenhuis in de buurt, wist de oplossing. Hij legde een lijntje voor me neer en zonder te vragen wat het was, zoog ik het witte poeder met genoegen naar binnen. ‘Wat is dit eigenlijk? Methamfetamine’. Ik schrok. Fuck! Fuckfuckfuckfuck, dacht ik. Dit was een van de drugs waarvan ik besloten had het nooit te proberen, maar nu had ik die grens overschreden.

Ik was niet meteen hooked, maar meth was zoveel cheaper dan coke en gaf me een zoveel beter high dat de grens tussen ‘geaccepteerde momenten zoals feestjes’ en de rest van mijn leven razend snel vervaagde en ik niet lang daarna ‘s ochtends opstond met een lijntje.

Het was een kaart van mijn moeder met de tekst ‘Ik ben zo trots op jou en wat je bereikt in je leven’, die aanvoelde als een klap in mijn gezicht. Er was niks om trots op te zijn. Ik had nul van mijn vakken gehaald, mijn appartement was leeggeroofd omdat ik te ver heen was en vergat de deur op slot te doen, ik voelde me depressief en alleen. Het werd mijn keerpunt. Ik biechtte alles op aan mijn ouders,  zag een batterij aan therapeuten,  ging in rehab, terug naar de kerk en besloot mijn aandacht te verleggen en beter voor mijzelf te gaan zorgen.

Eenmaal clean besloot ik nieuwe rituelen in mijn leven te creëren zodat ik nooit meer zou vervallen in die oude, die nog steeds stiekem veilig aanvoelde. Ik ging hardlopen met als doel een marathon te rennen, schreef me in voor yoga en nam m’n eetpatroon eens goed onder de loep. Met het wegvallen van de drugs, had ik in een nieuwe uitlaatklep gevonden in alles wat zoet was. Ik kon ‘s avonds als ik eindelijk alleen was bakken ijs en repen chocola wegzetten. Mijn tweede challenge werd daarom een jaar zonder suiker.

Mijn familie is heel sportief en in goede conditie, dus ik voelde de druk, na een periode van slecht voor mezelf zorgen, te laten zien dat ik echt wel discipline had. Het hardlopen deed ik met mijn vader, het was heerlijk, bevrijdend. Samen werkten we toe naar een marathon. Het ging van een leien dakje. Mijn yogales volgde ik bij een vriendin van me, die me om de dag meesleepte naar haar studio. Het gaf me rust, de mogelijkheid om te reflecteren wat ik nou de afgelopen tijd had gedaan. Maar mijn suiker challenge was een struggle. God, wat had ik er een moeite mee. Ik had dagen dat ik mezelf ieder uur opnieuw vroeg of ik toch niet een uitzondering kon maken op de regel en het liefst met mijn vingers het potje honing in de kast had leeg gelepeld.

Maar iedere keer dat ik de verleiding wist te weerstaan, voelde het heerlijk. Dat gevoel van zelfvertrouwen en de wereld aankunnen. Waar kende ik dat nou ook alweer van? Ik dacht dat dat was hoe normale mensen dat gevoel van tevredenheid bereikten. Door zichzelf zulke doelen te stellen, die te behalen en daar hun zelfverzekerdheid uit op te bouwen.

Dus moesten er meer doelen komen. Ik wilde meer marathons, iedere dag aan yoga doen, geen suiker werd geen brood of pasta of rijst meer en toen dat lukte kon ik net zo goed vegan worden. Als ik het gevoel had dat ik toe zou geven aan een craving, ging ik rennen. Wow, ik was de persoon aan het worden die ik wilde zijn. Perfect. Ik spoorde mijn vrienden aan mee te doen, ik zette challenges voor mijn omgeving op. Ik had de sleutel gevonden tot hoe het leven moest zijn.

Aan elke high zit alleen een low. Want die eerste keer dat je dan een goal mist, of voor een keer de verleiding niet kan weerstaan, is het gevoel dat volgt net zo’n diep donker dal vol onzekerheid en angst als een regular blue Tuesday. En dat voor dat gevoel wil je een quick fix die je zo snel mogelijk weer die zelfverzekerdheid teruggeeft. Een eindeloze spiraal, waar ik nogmaals diep in moest wegzakken voor ik besefte in precies dezelfde situatie te zitten maar dan met de middelen die me waren aangereikt als de oplossing van mijn probleem.

Dat klinkt heel donker, maar het bracht maar naar de plek waar ik nu ben. Waarin ik eindelijk besef dat ik alleen maar bezig ben geweest met het negeren van emoties en wegrennen als het te dichtbij kwam. Dus dit is waar het begint, met heel veel huilen, soms zelfs wanhoop, maar vooral veel therapie. Because the magic happens outside of your comfort zone.

Sommige details in dit verhaal zijn aangepast om privacy redenen. De naam van de schrijfster is bij ons bekend.  

Lotte
de seriewoordenaar

Met een lijntje
 
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeen, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale en Lizette Pellikaan. We willen Olivier van Kuyen, Raymond van Mil, Floortje van Bakkum, onze moedige schrijfster en Lotte den Toonder duizend maal danken voor hun hulp om deze dertiende editie zo awesome te maken. 
Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.


Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by Mailchimp