Copy
10 januari 2017 | Editie 14 | Verleiding

“Profound desire, true desire is the desire to be close to someone.”

-Paul Coelho

 

Grote goedheid uw naam is vrouw

Onze columniste Fannie schrijft over haar keuze, die ze moet maken. Ze wilt graag een inspiratie zijn, met name voor vrouwen, maar wat zijn eigenlijk de juiste keuzes? Hoe moet ze zich gedragen als gerespecteerde vrouw? 
Welke vorm van feminisme is juist? De term is zo beladen in deze tijd, dat veel jonge vrouwen het woord feminisme niet willen

gebruiken, maar welke keuze maakt ze zelf?

Ik ga soms letterlijk het hoekje om en dan passeer ik iemand en denk ik: ” Jij kan de liefde van mijn leven zijn!”

Melissa Janssens, freelance journaliste voor onder andere Playboy en Oh Magazine praat met ons over wat verlangen voor haar betekent.
De Vlaamse deelt haar leven als single in zoals zij wil en leeft volgens haar eigen verlangens, maar zijn deze anders dan, dat ze zoveel jaar geleden gedacht had? Kan je je eigen verlangens eigenlijk wel  in de hand houden? Of veranderen deze je hele leven lang?


 
Lotte Dale
Elke week een ander thema, elke week een nieuwe foto van Lotte Dale. Deze week: Verleiding


Woman. 


Verlangen. Wat is mijn verlangen? Is die anders dan die van jou? Kunnen verlangens veranderen of blijven deze altijd hetzelfde? Verlangens kunnen een drive zijn om iets waar te maken, maar kunnen ons ook onzeker maken of zelfs doen wankelen.

We willen allemaal iets. Voor de ene kan het iets kleins zijn, maar voor de ander heel groot.

Een verlangen is subjectief, maar o zo belangrijk, want wat zijn we als mens zonder verlangens?
Grote goedheid uw naam is vrouw
 

Extreme mannelijke overheersing is een anomalie in onze
geschiedenis. Ze is van lange duur geweest, maar ze is
tijdelijk. Als er gelijkheid ontstaat neemt de kans af dat wie
dan ook, man of vrouw, ten oorlog moet trekken.
Mijn fascinatie Mannelijkheid en vrouwelijkheid berusten
op evolutionaire en biologische pijlers,
maar ze zijn niet onveranderbaar.
De enige echte verschillen tussen mannen en
vrouwen liggen op het gebied van agressie, zorg en seksualiteit.

Sinds kort ben ik er achtergekomen waarom het voor
mij belangrijk is, om op te komen voor hen die zich
maatschappelijk ongelijk voelen. Mijn fascinatie ligt nu
vooral bij het opkomen voor en kritisch reflecteren op
vrouwen-belangen. Tijdens mijn research stuitte ik per
ongeluk op het boek van Zahra Abdi Hersi: De onzichtbare
dochter. Toen ik de titel zag, wist ik dat ik dit boek moest
lezen en dat het over mij ging. Van dichtbij heb ik
meegemaakt hoe het is om je niet geaccepteerd te voelen,
of het gevoel te hebben dat je niet gewild bent. Ik vind het
belangrijk om als vrouw iets te kunnen betekenen voor de
maatschappij en om gelijkwaardig te worden behandeld.

Naarmate mijn proces vorderde, kon ik mijn ervaringen en
beperkingen als vrouw zijnde veel beter identificeren. Ik
kwam erachter dat er veel meer gebeurtenissen en dingen
zijn die mij storen dan ik in eerste instantie had verwacht.
Mijn ervaringen in mijn loopbaan als nachtclubdanseres en
als kunststudente zet ik in als inspiratie voor de onderwerpen
die ik aankaart.

Ik wil graag een inspiratie zijn, met name voor vrouwen, ook
als ik zelf nog mijn pad aan het zoeken ben; het ontdekken
en doorbreken van barrières nog aan het uitvinden ben.
Wat zijn eigenlijk de juiste keuzes? Als ik een vrouw wil zijn
die gerespecteerd wordt, hoe gedraag ik mij dan? Welke
vorm van feminisme is juist? De term is zo beladen in deze
tijd, dat veel jonge vrouwen het woord feminisme niet willen
gebruiken.
“Bijna iedereen is voor gendergelijkheid,
maar weinig vrouwen durven zich voor dat
onderwerp uit te spreken’’


 Ik heb hier ook last van en wilde mezelf liever profileren
als ‘humanist’ of het woord in het geheel niet gebruiken.
Het feminisme heeft negatieve connotaties, zoals
onvrouwelijkheid en mannenhaat. Individualisering heeft er
bovendien voor gezorgd dat de nadruk op individuele keuze
en autonomie is komen te liggen en er minder aandacht is
voor structurele factoren en de politieke actie. Het feminisme
past maar deels bij dit individualisme; sommige problemen
kunnen echter niet op individueel niveau, maar moeten op
maatschappelijk niveau worden opgelost. Commercialisering
heeft ook gezorgd voor het “uitkleden” van het feminisme
doordat vooral de agendapunten die geld opleveren in de
aandacht staan en andere punten minder. Tenslotte zijn
sommige mensen van mening dat het feminisme niet meer
nodig is.
 
 Dat is niet het geval:
De socioloog en journalist Christoph Kucklick stelde vast
dat in de westerse wereld tot aan de middeleeuwen
mannelijkheid en alles wat daarbij komt kijken werd gezien
als het fundament van de beschaving. Sindsdien echter zou
de man steeds meer gezien worden als iets wat beteugeld
dient te worden, en beschaving zou je moeten afmeten aan
hoezeer de man is gedomesticeerd. Ook vrouwen hebben
last van dit vooruitgangsideaal en het streven dat de wereld
alleen maar mooier, gelijkwaardiger, geaccepteerder,
schoner, veiliger, beter en wijzer moet worden. Ook vrouwen
kunnen de druk niet meer aan die uitgaat van het streven
naar perfectie, hoogopgeleid zijn, goed moederschap, het
huishouden op orde hebben en ook nog een carrière maken.
Het algemene gevoel is dat we hier in
doorslaan. Hierdoor willen vrouwen niet
langer met feminisme geïdentificeerd
worden, en in mijn beleving zien we ook
steeds meer jonge vrouwen neigen naar
afhankelijkheid-relaties.

De Canadese premier Justin Trudea zegt dat hedendaags
feminisme pas echt kan slagen als mannen zich ook feminist
gaan noemen. Ik denk dat het hiervoor nog te vroeg is, en
dat we als ‘‘vrouwen’’ eerst kritisch naar onszelf moeten
kijken. Mannen kunnen pas feministisch worden en erin
geloven wanneer vrouwen zich als gelijke gaan gedragen.
Vrouwen moeten zich bewust worden van de patriarchale
denkwijze en zich niet langer meer tweederangs laten
behandelen.

Wat de witte vrouw niet ziet,
bestaat ook niet.
Ook is er een herdefiniëring nodig! Het moet inclusiever
dus niet alleen gericht op hoogopgeleide blanke vrouw.
We moeten niet vergeten dat Nederland een multicultureel
land is, met allerlei invloeden van verschillende etniciteiten,
culturen, religies en achtergronden.
Hoe kunnen we in een dergelijke gemengde samenleving,
waarin allerlei culturen etniciteiten, subculturen en religies
naast elkaar bestaan, een gezamenlijk emancipatie-ideaal
ontwikkelen? We moeten niet alleen kijken naar of de
‘‘witte’’ vrouw geëmancipeerd is.

De blanke carrière vrouw vormt het ideaalbeeld in onze
samenleving. Maar zij representeert doorgaans niet de
vrouwen die zich onderdrukt voelen. Laten we niet alleen
vechten voor de blanke carrière vrouw. Klasse ongelijkheid
wordt daardoor alleen maar versterkt!
Feminisme moet niet langer worden gezien als een ‘One
size fits all’ begrip. Feminisme springt steeds weg. Het is
ongrijpbaar en constant in beweging. De ene keer is het
feministisch om te twerken in de club (want: ik bepaal
immers mijn eigen seksualiteit) terwijl het de volgende keer
feministisch is om te kiezen voor een hoofddoek (want: het is
mijn eigen keuze of ik mijn haar bedek of niet).
Elke situatie en levensfase vraagt om een andere vorm van
het feminisme. Laat het feminisme een dialoog blijven, laat
het vaag blijven en laat het vooral ondefinieerbaar zijn. Want
op het moment dat ik zeg; ‘Dit is het, dit is feminisme’ dan
ben ik geen haar beter dan het systeem van hokjes denken
waartegen ondergetekende ageert.

Ik denk dat feministen het over één ding eens moeten zijn:
De wereld hangt aan elkaar van lelijke macht-structuren
die tot verschillende vormen van disciplinering leiden, en
die macht-structuren moeten gezien, gehoord en gestopt
worden. Die macht-structuren zijn afhankelijk van sekse,
maar ook zeker van huidkleur, religie, seksuele voorkeur en
sociale klasse. Feministen hoeven niet collectief te handelen.
Elk persoon is anders. We hoeven niet een geheel te zijn om
een uitspraak te doen.

Wanneer iedereen zich op zijn eigen manier gaat verzetten
en zich ervan bewust wordt dat je ook zonder het te willen
medeplichtig kunt zijn aan de patriarchale ordering, dan
vormen we samen een groot ontregeld leger dat het
patriarchaat voorgoed weet te ondergraven.
We moeten stoppen met elkaar vertrappen, het niet met
elkaar eens zijn betekent niet dat het andere beter is: witte
vrouwen moeten luisteren naar de ervaringen van niet
witte vrouwen, en die niet-witte stemmen zoveel mogelijk
versterken, zonder te overschreeuwen.

We moeten zorgen
dat vrouwen kwesties, mensenkwesties worden.
Ik hoop op een tijd waarin we niet langer naar mannen
wijzen over hoe we ons verhouden, en waarin vrouwen
elkaar niet meer bekritiseren. Kijk hoe mannen samen
kunnen drinken in een café, hoe ze oprecht in elkaar
geïnteresseerd zijn, lol hebben. Ik ben jaloers. Dat eeuwige
spel van vrouwen, die veroordelende blikken, de dolkstoten
in de rug; omdat jij meer aandacht krijgt of er beter uitziet
dan de ander. Het is onnodig.
Dit is mijn eigen verhaal.

Mijn eigen vorm van feminisme. Met
als doel een humanere, veiligere wereld
voor iedereen. Minder discriminerend,
minder klasse ongelijkheid,
minder losjes op seksueel gebied,
minder pornografisch.

Maar ik wil
daarnaast toch trots kunnen zijn op je
vrouwelijkheid, een vrouw kunnen zijn
die jij vandaag de dag wilt en kan zijn
in een wereld waarbij de middelen in
een geëmancipeerde westerse wereld
binnen handbereik zijn.
 
We zijn een heel eind, het gaat de
goede kant op maar we moeten alleen
nog de eindstreep behalen.

 

Ik ga soms letterlijk het hoekje om en dan passeer ik iemand en denk ik:
”Jij kan de liefde van mijn leven zijn!”

 

Melissa Janssens, freelancejournaliste voor onder andere Playboy en Oh Magazine praat met ons over wat verlangen voor haar betekent. De Vlaamse deelt haar leven als single in zoals zij wil en leeft volgens haar eigen verlangens, maar zijn deze anders dan, dat ze zoveel jaar geleden gedacht had? Kan je je eigen verlangens eigenlijk wel  in de hand houden?
 

 
TheTittyMag: Heb jij een verlangen?
Melissa Janssens: Ik heb verschillende verlangens. Soms verlang ik naar een goed gesprek, maar ook naar een verlangen naar thuiskomen bij iemand of vrienden, die er altijd zijn.

TTM: Leef jij nu volgens dit verlangen?
MJ: Ik denk, dat je eigen toekomst afhankelijk is van wat je eigen droomscenario is.  Als ik echt een gezin had gewild, met een huis, een wit hek en een labrador, dan was ik wel bij mijn eerste vriendje gebleven. Ik weet alleen niet hoe bewust deze keuze is, want ratio en liefde botsen toch. Ik had niet gedacht dat ik 28 zou zijn en single, maar ik omarm dit bewust. Ik heb nog geen doelen, of ik al dan niet kinderen wil hangt af van hoe mijn leven loopt. Beslissen andere vrouwen al in de kleuterzaal dat ze later sowieso kinderen willen? Soms moet je het leven nemen zoals het loopt als daar je geluk ligt so be it. Ik ga soms letterlijk het hoekje om en dan passeer ik iemand en denk ik: ”jij kan de liefde van mijn leven zijn”. Ik ben een enorme romanticus al haat ik het woord, maar ik geloof in de liefde. Ik leef volgens mijn verlangens, maar ik kan nog meer handelen volgens deze verlangens alleen ben ik voorzichtiger geworden. Ik denk nog soms te veel volgens hoe andere mensen denken en als ik echt volgens mijn verlangens zou leven dan zou ik nog vrijer leven en zijn. Je bent toch gevormd door de omgeving waarin je opgroeit dus misschien had ik anders nog meer geleefd volgens wat er binnen in mij zit. Maar ergens probeer ik mijn ouders toch wel trots te maken, hoe schaapachtig dit ook klinkt. Stiekem zit dit toch ergens in ons oerverlangen, dat je je ouders wil trots maken.

TTM: Veranderen jouw eigen verlangens nooit?
MJ: Nee, dit zijn wel de constante verlangens en de hele menselijke behoeftes. Het is niet per se de behoefte sex, ook de behoefte om aangeraakt te worden. Huidhonger, ik schreef er laatst een artikel over. Ieder mens heeft die behoefte en we kunnen hier allemaal erg verschillend op reageren. Ik stond er alleen door versteld, dat aanraking even noodzakelijk is als eten en drinken, maar we vergeten soms dat we sociale dieren zijn. Daarom verlangen we naar relaties, omdat we het sterkst zijn met twee. We leven langer en zijn minder ziek als er iemand aanwezig is. We leven in zo’n individualistische maatschappij, dat we dit weleens uit het oog verliezen.

TTM: Moeten we niet anders verlangen?
MJ: Ja tuurlijk. We hoeven niet af te stappen van het gezinsdroombeeld, want velen voelen zich hier goed bij, maar dàt is het net: iedereen moet vooral doen waar ze zich goed bij voelen zonder commentaar te geven. Als je verliefd wil zijn op drie verschillende mensen of bij iemand wil zijn, die dertig jaar ouder is dan moet je de vrijheid hebben om het concept geluk en liefde eigenhandig in te kleuren. Als iemand me vraagt of ik al getrouwd bent dan voel ik me stokoud al zegt dit alles over de connotatie die ik erbij maak. (lacht)

TTM: Denk je, dat we kunnen verlangen naar iets anders naar een gezin?
MJ: Natuurlijk is er een verschuiving. Mijn beste vriendinnen zijn nu meer mijn familie en ik haal hier enorm veel uit. Het is zo’n waardevol contact en je hebt niet per se een vriendje nodig. Het geeft me gemoedsrust, dat zij er onvoorwaardelijk voor me zijn. Als je lang single bent, voel je je minder eenzaam op deze manier. We leggen zoveel nadruk op het hebben van een partner, maar we moeten niet onderschatten hoe groot de waarde van een vriendschap kan zijn.

TTM: Is jouw eigen verlangen om dit beide te hebben?
MJ: Ik wil het allemaal, net als iedereen. We leven in een maatschappij waar we alles willen en liefst nog thuisgeleverd. We willen vrienden EN de romance als kers op de taart.

TTM: Is dit perfectionistisch verlangen van onze maatschappij goed of maakt dit ons eerder kapot?
MJ: Het zit in ons dat we alles willen, maar soms is het de moeite waard om juist te wachten. Er zijn ook zoveel mensen, die in een relatie zitten, die er niet uit durven vanwege de angst om alleen te zijn. Ik ben liever bewust alleen dan dat ik mij alleen voel in een relatie. Ik snap het wel, want ik ben soms ook eenzaam, maar soms moet je realistisch zijn en ook tevreden zijn met wat je hebt. Mensen zijn onvolmaakt en we leven in een wereld waarin dit afgestraft wordt. Actrice Lena Dunham staat op de cover van het tijdschrift Glamour en zij veroorzaakt een Twitter-rel vanwege haar ‘sinaasappelhuid’. Dit is toch belachelijk! Deze vrouw laat juist zien hoe echte vrouwen eruitzien. Het is een ramp dat zoveel mensen slecht in hun vel zitten. Mensen zoals Lena D, die hier de nadruk op leggen, laten juist zien hoe ziekelijk die hang naar perfectie wel is.
MJ: Soms voel ik mij schuldig, dat ik niet al een gezin heb. Vooral als ik spreek met vriendinnen met een gezin, dan ga ik toch twijfelen. Thuiskomen bij je gezin is toch iets wat velen het liefste willen. Zelfs de grootste rock-‘n-rollster wil ergens thuiskomen en ergens bij horen.

TTM: Kan je ook dit gevoel van thuiskomen hebben denk je als je single bent?
MJ: Ja. Als ik in m’n eentje mijn appartement binnenwandel, voelt dat verrassend goed. (lacht) Ik wil geen relatie hebben, omdat het zo hoort. Als vrouw kan je iedere week wel iemand vinden, maar waar kom je dan mee thuis?
Er is niks mooier dan jonge vrouwen, die zichzelf omarmen en hun eigen seksualiteit. Dit is het mooiste van de wereld, maar toch zadelt nagenoeg iedereen ons op met vooroordelen. Vrouwen mogen niet te veel bedpartners hebben, want anders ben je een slet. Opvallend is hoe vrouwen vaak het strengst zijn voor andere vrouwen. Nieuwsflits: het is geen zwaktebod om lief te willen hebben.

 

.    Debroervanroos
           


                       VERKORTEN

                   en terwijl mijn missen mijn
                   geest en ziel en al doorboort

                   denk ik gissend in mijn zijn: 
                   ik hou mijn verlangens kort
Iedere week The Tittymag in je mailbox? Dat kan! Meld je aan op thetittymag.com. Heb je op- en aanmerkingen, ideeen, inspiratie en wil je graag bijdragen aan The Tittymag? Mail ons dan op thetittymag@gmail.com. 

Deze nieuwsbrief is samengesteld door Cathelijne Blok, Lotte Dale, Tim Hofman, Raymond van Mil, Olivier van Kuyen, Fannie van Holsteijn, Lizette Pellikaan en Melissa Janssens. We willen iedereen duizend maal danken voor hun hulp om deze veertiende editie zo awesome te maken. 


Copyright © 2017 TheTittyMag, All rights reserved.
You are receiving this newsletter because you subscribed at thetittymag.com

Our mailing address is:
TheTittyMag
jan van galenstraat 95-2
Amsterdam, MA  1056 BJ
Netherlands
Add us to your address book

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list
 






This email was sent to <<Email Address>>
why did I get this?    unsubscribe from this list    update subscription preferences
TheTittyMag · jan van galenstraat 95-2 · Amsterdam, MA 1056 BJ · Netherlands

Email Marketing Powered by Mailchimp